“Και βράδιασε τόσο νωρίς στα κάρβουνα σου χέρια κι έκαψες για να ζεσταθείς και λάμψη και αστέρια, τα χρόνια σου που τριγυρνούν, τον κάματο, το κλάμα, την όψη την ανήλιαγη, το θάμα της πατρίδας..”
“Του Χάρου η βάρκα σ’ έφερε μπρος στην Αχερουσία, μα, σαν τον Μένιππο κι εσύ, δεν πλήρωσες λεπτό· Εσένα, η Ιστορία σ’ έβαλε μες στην αθανασία κι οι δήμιοι σου διαλέξανε χλεύη και διασυρμό.”
“Γράφω για σας αδέρφια μου στο θάνατο συντρόφοι μου στην ελπίδα που σας αγάπησα βαθειά κι απέραντα…”
Δυο ποιήματα του Στάθη Λειβαδά
Στους ήρωες της Καισαριανής
“Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε γι’ αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το μεγάλο ποτάμι…”
“Τίποτα δεν χαρίζεται μονάχα καταχτιέται σαν κύμα που χτυπιέται διέξοδο θα βρείς. Κι αν μιά στιγμή σκορπίζεται Κι εκεί στον βράχο σπάει, πιο δυνατό γυρνάει στην πάλη της ζωής.”
“Θα ξαναβλαστήσουν, φτερωτά από χυμούς, δίχως φθινόπωρο, λείψανα απ’ το σώμα μου που χάνω σε κάθε πληγή. Γιατί είμαι σαν το αποψιλωμένο δέντρο που ξαναβλασταίνει: γιατί έχω ζωή ακόμα. “
Αδημοσίευτη ποίηση του Γιώργου Δ. Μπίμη
“…μόνο γιατί μπορώ να βγάζω το καπέλο μου στους πρωινούς εργάτες, γι’ αυτό και μόνο μπορώ να ξεριζώσω με τα νύχια μου τις βάσεις των πυραύλων!”
