“Γελάει ο άνεμος και γνέφει του κυμάτου πανσέληνος κι εσύ κρατάς σβηστό φανάρι μα έπαιξες το τελευταίο σου ζάρι στ’ άσπρο φτερό σινιάλο του θανάτου…”
“…Αθάνατοι όλοι. Αθάνατα όλα. Δεν πρέπει Να φοβάσαι το θάνατο ούτε στα δεκαεφτά Μήτε στα εβδομήντα. Δεν υπάρχει θάνατος, Ούτε σκοτάδι. Υπάρχει μόνο φως και αλήθεια…”
Αδημοσίευτο ποίημα, αφιερωμένο “Στους δεκαπέντε αδικοχαμένους του Αιγαίου”
“Τα γνωστά της ξηράς βλέπουν και το βράδυ ξαναγυρίζουν…”
“Δεν ξέρω πολλά πράγματα, είναι αλήθεια, αλλά με κοίμισαν με όλα τα παραμύθια… και ξέρω όλα τα παραμύθια. “
“Σκόνη σε όλα τα ρούχα και τα σώματα, πετρωμένα τα χέρια μας, λες και ετοιμαζόμαστε για του χάρου τα τραπέζια…”
“Φυσάει η ψυχή της αμπέλου Χάνομαι στην αγέρωχη σάρκα σου Σαν βγαίνει το φεγγάρι απ’ τα ερείπια Και άγρια νερά σε πνίγουν…”
“Στο πέρασμα τ’ ορίζοντα οι δρόμοι μεγαλώνουν, στην γειτονιά μας οι νεκροί σιωπούν κι όλο ψηλώνουν..”
“Σήμερα δε με λένε με τ’ όνομά μου. Περηφάνια κι αξιοπρέπεια με λένε Εργάτη σε δυστυχισμένη πατρίδα με λένε…”
“Μα, άσε λίγο το παράθυρο ανοιχτό, ας μπαίνει κρύο. Ίσως κάτι ν’ ακουστεί. Οι δρόμοι φωνάζουν ακόμα.”
