Δεν καταλαβαίνουμε πώς περνούν οι τρεις και πλέον ώρες που διαρκεί η ταινία. Ίσως γιατί μέσα σε αυτό το τρίωρο ο Χαμαγκούτσι μάς καλεί να αφήσουμε για λίγο πίσω μας τη βιασύνη της καθημερινότητας, να ακούσουμε, να παρατηρήσουμε, να νιώσουμε τους ήρωές του, και να γίνουμε κι εμείς κοινωνοί του αγώνα τους. Ενός δύσκολου αγώνα, που επιχειρεί να μετατρέψει το ανέφικτο σε εφικτό.
Χρειάζεται πολύ πολύ μεγάλη ταξική και πολιτική συγκρότηση για να μπορέσεις να παραμείνεις σταθερός στον ριζοσπαστισμό σου όταν αλλάζει τόσο η κατάστασή σου. Και, για να είμαστε ειλικρινείς, οι Metallica δεν την είχαν και ποτέ.
“Τότε που τα γενέθλιά μου γιόρταζαν…
Τι αγάπη! Σαν να ήμουν κάποιος εκείνον τον καιρό!…”
«Νομοθετήσετε ποτέ την αφέλεια του παιδιού να νομίζει και να θέλει και να μπορεί και να παλεύει για έναν κόσμο καλύτερο από των γονιών του; Απασχολείστε και ασχολείστε με την προστασία μιας γενιάς που μεγαλώνει ξέροντας εκ των προτέρων ότι θα ζήσει χειρότερα απ’ τους απ’ την προηγούμενη. Γι’ αυτά τα παιδιά μιλάτε»
“Η υπεράσπιση των συνόρων, της εδαφικής ακεραιότητας, της κυριαρχίας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων του ελληνικού λαού και της χώρας μας, πάει μαζί με τον αγώνα ενάντια στην πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και ανταγωνισμούς, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που δημιουργούν κινδύνους για τους λαούς.”
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ… Τα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ… Τις οικογένειές τους… Τον αγώνα μας για να μη συγκαλυφθεί ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ των Τεμπών
"Η Ιστορία αρχίζει εκεί που τελειώνει η δημοσιογραφία"