Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα: «Οραματίζομαι» του Ραφαέλ Αλμπέρτι

Ο ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και ζωγράφος, Ραφαέλ Αλμπέρτι, γεννήθηκε στις 16 Δεκέμβρη του 1902, στο Ελ Πουέρτο ντε Σάντα Μαρία της Ανδαλουσίας.

Συγκαταλέγεται μεταξύ των σπουδαιότερων ποιητών της Ισπανίας και θεωρείται εξέχον μέλος της Γενιάς του ’27.

Έλαβε μέρος στον αντιφασιστικό αγώνα κατά του Φράνκο κι έγινε η ποιητική φωνή αντίστασης στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.

Μετά την επικράτηση του Φράνκο και την ίδρυση του δικτατορικού κράτους, έζησε αυτοεξόριστος, διαδοχικά, στην Αργεντινή, Ουρουγουάη, στο Παρίσι και κυρίως στη Ρώμη. Το 1977 επέστρεψε στην Ισπανία.

Ο Ραφαέλ Αλμπέρτι ήταν κομμουνιστής και φίλος του Φιντέλ Κάστρο.

Έργα του: Ναύτης στη στεριά, Η αυγή της κίτρινης βιόλας, Περί αγγέλων Στίχοι, ανησυχίας, Ο ποιητής στους δρόμους, Κεφάλαιο της δόξας, Ανάμεσα στο γαρύφαλλο και στο σπαθί, Επιστροφές της μακρινής ζωής κ.ά.
Έγραψε πεζογραφήματα, θεατρικά έργα, αυτοβιογραφικά και απομνημονεύματα (Το χαμένο Άλσος).

Έφυγε από τη ζωή στις 28 Οκτωβρίου του 1999. Η στάχτη του σκορπίστηκε στον κόλπο του Κάδιθ, όπως ήθελε ο ποιητής.

Το ποίημα «Οραματίζομαι» του Ραφαέλ Αλμπέρτι, εμπεριέχεται στην “Ανθολογία της ευρωπαϊκής και αμερικανικής ποιήσεως”, (εκλογή και επιμέλεια: Κλέωνας Β. Παράσχος) – εκδ. “Σίμος Συμεωνίδης” – Αθήνα,1962. Η μετάφραση – απόδοση είναι του Γ. Θέμελη.

Οραματίζομαι

Οραματίζομαι έναν άλλο ήλιο
Μιαν ατέλειωτη άνοιξη
Την ειρήνη των κάμπων.

Οι ορίζοντες θ’ ανοίξουν τις αποστάσεις

Θα βλέπουμε τη σκιά μας
να πετάει ψηλά, θ’ ακούμε
τον αντίλαλο της φωνής μας να χτυπάει το ανοιχτό μας παράθυρο
σαν ένας φίλος λησμονημένος που ξαναγύρισε.

Πέτρα την πέτρα
Καρδιά την καρδιά θα τρυπάει ο άνεμος
Η μουσική που στρώνει στις ακτές της τρικυμίας τη χλώρη
Η μουσική που μιλάει τη γλώσσα των πουλιών επάνω στα δέντρα
Κι’ ανοίγει τα λευκά πανιά
Δοξάζοντας τον ήλιο

Και θα ‘χει μέσα η καρδιά μας τόσο φως
Τόση γαλήνη απ’ τ’ ουρανού θα πέφτει τα παράθυρα
που τα μεγάλα μας φτερά θα μπλέκονται στα πόδια μας
Και τα χαμόγελά μας θα φτερουγίζουν στα ματόκλαδα σαν πεταλούδες
Και θα μπορούμε να κοιτάζουμε κατάματα χωρίς ντροπή
τα ζώα, του νερού τον άλλο κόσμο, κάθε βαθύ σημάδι
τον κατακάθαρο ουρανό
Το γυμνό πρόσωπό μας.

(«Κοχλίας» Γεν. 1947)

“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.