“Πάνου στης στέρνας τον καθρέφτη, Αλαφροσάλευε η τσιγγάνα. Πράσινη σάρκα, πράσινα μαλλιά, και μάτια παγωμένο ασήμι. Μια κρύα κρούστα φεγγαριού Τη δένει απάνου στο νερό…”
“Ακόμα περιμένουν η θάλασσα να δροσίσει τη στεριά και το πρόσωπό τους ο θαλασσινός αέρας δύναμη να τους δώσει…”
Η τελευταία ποιητική Συλλογή του Γιώργου Δ. Μπίμη, έχει τίτλο: ”Ο χρόνος και η απόσταση”. Κυκλοφορεί σε όλα τα μεγάλα Βιβλιοπωλεία της Αθήνας.
“Ήρθε η στιγμή να ξεκινήσει η συντριβή του σάπιου κόσμου, με σημαίες στα τζάμια και τους νεκρούς μας οδηγούς!”
“Σε τούτο ‘δω το σύστημα βγήκα να επιβιώσω αφέντης και προστάτης μου θεός τριαδικός, τα λάθη και τα κέρδη τους με αίμα να πληρώσω κι είπαν να ‘μαι υπάκουος κι αμνός κανονικός…”
“Στου σκόπελου τον τρομερό κλυδωνισμό έχεις ρεφάρει την ολόγιομη αμαρτία, σαν της γυναίκας τον τρελό αλαλαγμό που είχες δέσει μία μέρα την πορεία.”
«Κι’ αν ήταν να τον ξαναπορευτώ, θα τον ξαναπορευόμουν τούτο το δρόμο…»
Αδημοσίευτη ποίηση του Γιώργου Δ. Μπίμη
“Οραματίζομαι έναν άλλο ήλιο Μιαν ατέλειωτη άνοιξη Την ειρήνη των κάμπων…”
“Θα ξημερώσει, σύντροφοι, στο πλάτωμα του κόσμου και μιά ανάσα θα βρεθεί να λέει φανερά, λεβέντες δεν εκιότεψαν στον έρωτα του δρόμου κομμουνιστές και πέθαναν τόσο ηρωικά..”
