“Μεγάλη ποίηση τα έργα σας. Τι να πω εγώ, ο ασήμαντος ποιητής, στα εργοστάσια, στην αγροτιά, στους λαούς που υποφέρουνε;”
“Αετέ, δεινέ πολεμιστή, την κόλαση την είδες, τη βία που επέβαλλε, κρεμάλες κι αλυσίδες…”
“Κανείς ποτέ δεν του εξήγησε τι ήθελε να πει ο Μπρεχτ για τον κύκλο, την κιμωλία, το σίδερο, την τιμή και για τα πέρα βάθη των πόλεων..”
“Εμείς σαν ουράνια τόξα θα υψωθούμε τη νύχτα να κάνουμε τ’ όνειρο αλήθεια μιας νίκης γεμάτης ιαχές ζωής…”
“Πάνου στης στέρνας τον καθρέφτη, Αλαφροσάλευε η τσιγγάνα. Πράσινη σάρκα, πράσινα μαλλιά, και μάτια παγωμένο ασήμι. Μια κρύα κρούστα φεγγαριού Τη δένει απάνου στο νερό…”
“Ακόμα περιμένουν η θάλασσα να δροσίσει τη στεριά και το πρόσωπό τους ο θαλασσινός αέρας δύναμη να τους δώσει…”
Η τελευταία ποιητική Συλλογή του Γιώργου Δ. Μπίμη, έχει τίτλο: ”Ο χρόνος και η απόσταση”. Κυκλοφορεί σε όλα τα μεγάλα Βιβλιοπωλεία της Αθήνας.
“Ήρθε η στιγμή να ξεκινήσει η συντριβή του σάπιου κόσμου, με σημαίες στα τζάμια και τους νεκρούς μας οδηγούς!”
“Σε τούτο ‘δω το σύστημα βγήκα να επιβιώσω αφέντης και προστάτης μου θεός τριαδικός, τα λάθη και τα κέρδη τους με αίμα να πληρώσω κι είπαν να ‘μαι υπάκουος κι αμνός κανονικός…”
“Στου σκόπελου τον τρομερό κλυδωνισμό έχεις ρεφάρει την ολόγιομη αμαρτία, σαν της γυναίκας τον τρελό αλαλαγμό που είχες δέσει μία μέρα την πορεία.”
