“…Νόμισαν πως με θάνατους κρεμάλες και σχοινιά/ πνίγεται ο πόθος του λαού κ’ η λεβεντιά της νιότης/ – μα δεν τη σφυγμομέτρησαν καλά την Κοκκινιά/ που δεν τη λύγισε κανείς φασίστας και προδότης…”

Κι είχανε ονειρευτεί
να τα ’χουν όλα δικά τους
σπιτάρες η αφεντιά τους
κι ο λαός να αιμορραγεί.
Και το αστείο τέρμα πια,
γιατί ο Κομαντάντε δε γελά.

Η μουσικότητα των στίχων του Γκιγιέν, που πηγάζει από τις παραδόσεις της Καραϊβικής και προεκτείνει τους ρυθμούς της, χαρακτηριστικό σημείο αναφοράς (γνώριμο στους φίλους της Κατιούσα) από την πρώτη του κιόλας συλλογή, δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και το σκληρό, επιβλητικό μουσικό τοπίο της Λατινικής Αμερικής, αλλά και της Ισπανίας.

Σαν ήρθε η ώρα για να δούνε των γεγονότων τον χαβά
βρήκανε ασύμμετρη τη μοίρα, ευθύνη παντού και πουθενά.
Και με το φως της κάθε μέρας ρωτάμε τι πώς και γιατί
Πώς να τα φέρουμε σε πέρας, το χρέος, την αλήθεια, την τιμή.

Σαν σήμερα 29 Ιουλίου του 1919 γεννιέται στην κλινική Λούρου στην Αθήνα ο Υδραίος τη καταγωγή Μίλτος Σαχτούρης , γιος του Δημητρίου Σαχτούρη και της Αγγελικής Παπαδήμα, απόγονος της οικογένειας του επαναστάτη ναυάρχου, Γεωργίου Σαχτούρη. Η επαναστατικότητα και η συμμετοχή στη δράση καθορίζει και τη ζωή του ίδιου του Μίλτου.

“Την πρώτη φορά που ιστορήσαμε πως αργοσφάζανε τους φίλους μας, κραυγή φρίκης αντήχησε. Είχανε, τότε, σφάξει εκατό. Μα όταν σφάξαν χίλιους και η σφαγή δεν είχε τελειωμό, απλώθηκε σιωπή”

Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,
τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους
την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει
σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί…

Ένα ποίημα για την ασύλληπτη τραγωδία της Ραφήνας

1o Βραβείο  σε πανελλαδικό διαγωνισμό με θέμα: Λιβαδειά ή Βοιωτία (2014). Από την ποιητική συλλογή: “Μνήμες της Πέτρας και της Σιωπής.”

Ο Νίκος Καρούζος έγραφε σε ένα στίχο του πως “η μοναξιά δεν είναι απομόνωση, μα αντίθετα διαφεντεύει τη συλλογικότητα”, για αυτό κι επιλέγουμε να τον αποκαλέσουμε “ποιητή της μοναχικής στράτευσης”.