“Πρέπει να μάθεις να λούζεσαι στη ματιά ενός ανθρώπου κι αν είναι δυο κι αν είναι τρεις, να ριζώνεις μες στην καρδιά τους. Ν’ απλώνεσαι, να πολλαπλασιάζεσαι, να γίνεσαι ο κόσμος ολάκερος, ένας κόσμος των δέντρων, των άστρων και των ανθρώπων…”
“Λυπημένη φύση, ποτέ σου δεν έμαθες πόση λαχτάρα είχαν όσοι σ´αγάπησαν.
Ποιητή-των έναστρων πρωινών και των σκοτεινών περασμάτων…”
Άνοιξη είσαι των πόθων των πρώτων κι όλα τα “αχ” στα ταξίδια του στίχου μου μα στο βυθό σου ναυάγια ερώτων, ράθυμες νότες του φάλτσου του ήχου μου.
Ένα ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη
“Και πες μου, άνθρωπε κομματιασμένε στο σταυρό, και συ με τα χέρια σου χοντρά απ’ το αίμα, τι θ’ απαντήσω σ’ εκείνους που ρωτούν;”
Δύο ποιήματα της Κορνηλίας Καδόγλου
Η τελευταία ποιητική συλλογή του Ανδρέα Κολλιαράκη έχει τίτλο “Περσόνα”. Πρόκειται για μια λιτή αυτοέκδοση με κείμενα γεμάτα κοινωνικό και υπαρξιακό προβληματισμό.
“Κατάστηθα θα μας εύρει η αυγή. Και το παιδί αυτού του χάους κι η αγιασμένη λήθη του μεσημεριού κι ο βουβός άνεμος στην Όστρια των χρόνων μας θα γράψει ημεροδρόμιο κατακόκκινο.”
“Δεν με τρόμαξαν φοβέρες κι οι σκληρές, σαν πέτρα, μέρες τη ζωή μου δεν την ζω στα μουλωχτά. Στην ψυχή μου δίνω χώρο κόβω τον ομφάλιο λώρο κι ό,τι άλλο προς τα πίσω με τραβά…”
“Είμαι του πλούτου ο πόθος ο πάμπτωχος Ο αχόρταγος μέχρι εξοντώσεως Η αναστολή όλων των φραγμών και των κλήσεων Της ζούγκλας η εξωραϊσμένη εκδοχή…”
