Η τελευταία ποιητική συλλογή του Ανδρέα Κολλιαράκη έχει τίτλο “Περσόνα”. Πρόκειται για μια λιτή αυτοέκδοση με κείμενα γεμάτα κοινωνικό και υπαρξιακό προβληματισμό.
“Κατάστηθα θα μας εύρει η αυγή. Και το παιδί αυτού του χάους κι η αγιασμένη λήθη του μεσημεριού κι ο βουβός άνεμος στην Όστρια των χρόνων μας θα γράψει ημεροδρόμιο κατακόκκινο.”
“Δεν με τρόμαξαν φοβέρες κι οι σκληρές, σαν πέτρα, μέρες τη ζωή μου δεν την ζω στα μουλωχτά. Στην ψυχή μου δίνω χώρο κόβω τον ομφάλιο λώρο κι ό,τι άλλο προς τα πίσω με τραβά…”
“Να θυμάσαι το χτες που σε ψήλωσε τόσο / ν’ ακονίζεις του σήμερα τη μάχιμην ώρα / ν’ αρματώνεις το μέλλον, τον πιστό σύμμαχό σου / τραγουδώντας τον ήλιο μες στη δίσεχτη μπόρα”
“Είμαι του πλούτου ο πόθος ο πάμπτωχος Ο αχόρταγος μέχρι εξοντώσεως Η αναστολή όλων των φραγμών και των κλήσεων Της ζούγκλας η εξωραϊσμένη εκδοχή…”
Η εκδήλωση έχει στόχο τη συνάντηση της ποίησης με το Πατρινό Καρναβάλι και τη γνωριμία των συμμετεχόντων με έναν από τους βασικούς χώρους δημιουργίας του, εκεί που ζωντανεύουν τα καρναβαλικά όνειρα και πλάθονται τα άρματα-κατασκευές του Πατρινού Καρναβαλιού τα οποία το έχουν κάνει διάσημο σε πανελλαδικό και διεθνές επίπεδο.
“Η απόδραση είναι το μεγαλείο κι έστω και αυτήν την ύστατη στιγμή να εκμεταλλευτούμε την τρύπα στο σεντόνι τ’ ουρανού και να πετάξουμε…”
“Οι Πολέμαρχοι Αγαμέμνονες Θα χαθούν Οι Τροίες δεν θα πέσουν Ακαταμάχητη η ωραία Ελένη Συνεχίζει Στην αιωνιότητα της ομορφιάς”
“Ω Χάρε, γερο-καπετάνιε, είναι καιρός! Ας σηκώσουμε την άγκυρα! Η Χώρα αυτή μας ενοχλεί, Ω Θάνατε! Ας αποπλεύσουμε! Αν ο ουρανός κι η θάλασσα είναι μαύροι σαν το μελάνι, Οι καρδιές μας που γνωρίζεις γέμισαν ηλιαχτίδες!”
“Δεν έμαθα οράματα να πλάθω δεν έχω παραμύθια να σου μάθω τον χρόνο ροκανίζουνε ρολόγια δεν ξέρω να σου πω όμορφα λόγια…”
