Γιώργος Δ. Μπίμης – Πλήξη

Άλλη μια μέρα ξημερώνει και, πού θα βρεις αναπαμό,
στ’ ανεμοβρόχι και στο χιόνι, στον όλεθρο και στο χαμό…
…..
Των σκλάβων τα παιδιά, ταγμένα, στις φάμπρικες και στα γιαπιά,
άλλα κινάνε για τα ξένα κι άλλα, φαντάροι στη σκοπιά.

Αίμα! στα σκοτεινά τ’ αμπάρια, βάσανο στις υγρές αυλές,
δεδικασμένα παλικάρια, ξοφλάνε σκάρτες οφειλές.

Μυριάδες οι δυστυχισμένοι και, πως θ’ αλλάξουν οι καιροί,
φυγάδες και κυνηγημένοι κι η μέρα στέκει βροχερή.

Μα ποιος τον πόνο τους θα νιώσει, ποιος θα φωτίσει τη στιγμή,
ποιος την ψυχή τους θα λυτρώσει, να καταπαύσουν οι διωγμοί.

Τώρα που το κακό πληθαίνει κι η αγωνία ξενυχτά
κι άλλο παιδί στη γη πεθαίνει, στο χαλασμό που αλυχτά.

Κι απ’ τους ολόχρονους τους κόπους, τα κέρδη πάντα λιγοστά,
μοίρα σκληρή! μ’ άθλιους τρόπους, ανήμπορους μάς καθιστά.

Μα μη ζητάς φιλανθρωπία, σε μια διεφθαρμένη πλάση.
Μίασμα! δίχως θεραπεία, πλάνη που σ’ έχει ξεγελάσει.
…..
Δεν έχεις τίποτα να χάσεις κι είναι βαριές οι αλυσίδες…
Μα τα δεσμά, αν θες να σπάσεις, δόμησε βάσιμες ελπίδες!

Τούτη τη μέρα που διαβαίνει, καν’ τη ‘νε σύμβολο αγώνα,
κρήμνισε ότι μάς συμβαίνει, χτίσε καινούριο Παρθενώνα!

Γιώργος Δ. Μπίμης, ποιητής, συγγραφέας, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών