Απεργία στα Τρίκαλα: «Όχι» άλλοι νεκροί και σακατεμένοι εργάτες στον βωμό των κερδών της εργοδοσίας (ΒΙΝΤΕΟ-ΦΩΤΟ)
Με τους στίχους αυτού του τραγουδιού ξεκίνησε η απεργιακή συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων για το εργοδοτικό έγκλημα που έγινε χθες στη βιομηχανία «Βιολάντα» και κόστισε τις ζωές πέντε εργατριών που βρήκαν φριχτό θάνατο στην μάχη για το μεροκάματο.
«Για ένα κομμάτι ψωμί πρέπει να δόσεις πολλά.
Για ένα κομμάτι ψωμί θα ‘χεις πληρώσει ακριβά».
Με τους στίχους αυτού του τραγουδιού ξεκίνησε η απεργιακή συγκέντρωση του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων για το εργοδοτικό έγκλημα που έγινε χθες στη βιομηχανία «Βιολάντα» και κόστισε τις ζωές πέντε εργατριών που βρήκαν φριχτό θάνατο στην μάχη για το μεροκάματο.
Εκατοντάδες εργαζόμενοι και ο λαός της πόλης, με μαζική συμμετοχή στην απεργιακή συγκέντρωση στην πλατεία Ρήγα Φεραίου, μετέτρεψαν τον θρήνο και τον θυμό σε απόφαση ανυποχώρητου αγώνα διατρανώνοντας την απαίτηση να σταματήσει να χύνεται ατελείωτο αίμα εργατών για τα κέρδη της μεγαλοεργοδοσίας.
«Θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς», «να παλέψουμε να μην έρθει η σειρά μας», «το θέμα είναι να μην ξεχάσουμε», ήταν μερικά λόγια που ακούγονταν στα πηγαδάκια του κόσμου που βρισκόταν στην συγκέντρωση.
Εκεί, απεργοί, γυναίκες, συνταξιούχοι ξεκαθάρισαν σε κυβέρνηση και εργοδοσία ότι δεν πρόκειται να κάνουν πίσω αν δεν δικαιωθούν τα δίκαια αιτήματα των σωματείων που αφορούν την ίδια την ζωή των εργαζομένων και την ασφάλεια τους. Γιατί αυτό που διεκδικούν είναι η λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων ασφάλειας στον χώρο δουλειάς, για να είναι πηγαίνουν και να γυρνάνε ασφαλείς στη δουλειά τους. Να μην ρισκάρουν τη ζωή τους, να μην σφίγγεται το στομάχι τους όταν χτυπάνε την κάρτα για να μπούνε στο εργοστάσιο.
Φώναξαν δυνατά «Ή τα κέρδη τους ή οι ζωές» για τις πέντε εργάτριες που δεν γύρισαν σπίτι τους. Για τις μητέρες που πάλευαν για το μεροκάματο για να μεγαλώσουν αξιοπρεπώς τα παιδιά τους. Γιατί η εργατική τάξη τιμά τα θύματα της, όχι με ένα βουβό πένθος αλλά δυναμώνοντας των αγώνα για να μην υπάρξουν άλλα. Και για να γίνει αυτό πράξη χρειάζεται να δυναμώσει περισσότερο η οργανωμένη αναμέτρηση με την πολιτική που θεωρεί κόστος την προστασία της ανθρώπινης ζωής.
«Αναστασία Νάστου, Σταυρούλα Μπουκουβάλα, Ελένη Κατσαρού, Βάσω Σκαμπαρδώνη, Αγάπη Μπουρνόβα»: Είναι τα ονόματα των νεκρών εργατριών που ακούστηκαν μέσα σε ρίγη συγκίνησης στο τέλος της συγκέντρωσης και πριν ξεκινήσει η πορεία. Δεν ήταν παρούσες. Όμως θα είναι στον αγώνα των εργαζομένων για να είναι οι τελευταίες…
Στο τέλος της συγκέντρωσης ακολούθησε μαχητική πορεία στους κεντρικούς δρόμους της πόλης όπου ακόμη μία φορά αντήχησαν τα συνθήματα «Εσείς μετράτε κέρδη και ζημιές εμείς μετράμε ανθρώπινες ζωές», «Η ανάπτυξή τους τσακίζει τη ζωή μας, οργάνωση και αγώνας η απάντησή μας».
Τα εργοδοτικά εγκλήματα αντιμετωπίζονται μόνο με οργάνωση και ανυποχώρητο αγώνα
Χαιρετισμό στην συγκέντρωση απηύθυνε η Ουρανία Παπαζεύκου, πρόεδρος της ΕΛΜΕ Τρικάλων εκφράζοντας τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων της εγκληματική πολιτικής των κερδών.
Επίσης χαιρέτισε η Ειρήνη Πετράκη, εκ μέρους του Συλλόγου Γυναικών Τρικάλων σημειώνοντας, μεταξύ άλλων, πως «αισθανόμαστε οργή για τις νεκρές μανάδες που αναγκάστηκαν να δουλεύουν νύχτα για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Οργή για τις ζωές μας που δεν έχουν άξια μπροστά στο αυγάτισμα των κερδών των επιχειρήσεων. Κερδών που γιγαντώνονται με τον δικό μας κόπο, ιδρώτα και αίμα. Αγανάκτηση για την έλλειψη μέτρων προστασίας που μας αφήνει απροστάτευτες στο έλεος της εργοδοτικής βίας». Πρόσθεσε πως «όλες οι εργαζόμενες είμαστε σήμερα παρούσες γιατί οι ζωές μας έχουν αξία. Γιατί ο κόμπος έχει φτάσει στο χτένι».
Από το βήμα της συγκέντρωσης ο Δημήτρης Αρμάγος, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων, τόνισε πως «ο θρήνος που υπάρχει στην πόλη μας, υπάρχει σε όλη την εργατική τάξη της χώρας γιατί με τραγικό τρόπο καταγράφεται ένα ακόμη εργοδοτικό έγκλημα και προστίθεται στο μακρύ κατάλογο των νεκρών, των σακατεμένων εργαζόμενων που στο βωμό των κερδών χάνουν τις ζωές τους».
Εξήγησε πως «Δεν ήταν η κακιά η ώρα και η στιγμή είναι προδιαγεγραμμένα εγκλήματα. Και το ερώτημα που τίθεται είναι πώς θα αντιδράσουμε απέναντι σε αυτά το οργανωμένο εργατικό κίνημα» δίνοντας την απάντηση πως μόνο με οργάνωση αγώνα φωνή για να σταματήσουν τα εγκλήματα, να σταματήσουμε να μετράμε νεκρούς στο βωμό των κερδών».
