Φυλάξτε τα βιβλία σας. Αύριο, μεθαύριο, σ’ ένα μήνα, σ’ ένα χρόνο και εφ’ όσον θα έχετε κινήσει, φτάσει και δε θα έχετε κομματιαστεί σ’ έναν πόλεμο, με τα βιβλία θα αρχίσετε να ξαναζείτε. Μην ξεγελιέστε, ο άνθρωπος δεν πεθαίνει μονάχα μια φορά…
“Ξανάπιασε η μπόχα απ’ της πηγάδας το λαιμό…”
“Μου ’παν για την έγνοια που σε δέρνει και τον πόνο σου για μένα τον πνιχτό παίρνεις, λένε, τα σοκάκια τυλιγμένη στο φτενό, παλιομοδίτικο παλτό…”
– Δεν είναι σωστά πράγματα αυτά που κάνω, είπε. Ποτέ όμως δεν κατάλαβα, γιατί δεν ενοχλείται κανείς. Ίσως νάναι όλοι τους πεθαμένοι…
“Σε βρήκα κάποια νύχτα σ’ ένα στίχο και κύλισε το δάκρυ μου στο χώμα, σε είδα στον καθρέφτη σ’ έναν τοίχο στην πόλη που δε γέρασε ακόμα…”
Αγάπη, νεότητα και χρήμα, η εφήμερη δόξα: τα πάντα απ’ το βατήρα καταδύσεων πέσανε στο νερό. Καταβροχθίστηκαν τα πάντα απ’ τα θηρία.
Αφιερωμένο στο φαινόμενο του φασισμού, σ’ εκείνους που κάνουν τους αδιάφορους και στους άλλους, που, αφού σφετερίστηκαν τραγούδια γνωστών συνθετών σήμερα αλλού σφυρίζουν…
Ένα σπάνιο χρονογράφημα του Γιάννη Σκαρίμπα για το ΕΑΜ
Από τη σύνθεση που είχε η κυβέρνηση της Κομμούνας, φαίνεται ήδη το ενδιαφέρον της για τη μορφωτική, πολιτιστική ανύψωση της εργατικής τάξης, που η αστική τάξη την είχε καταδικάσει στην πνευματική καθυστέρηση για να μπορεί να την αποκαλεί πλέμπα…Το μεγαλύτερο όμως δώρο της Κομμούνας είναι ότι προανάγγειλε μια νέα Τέχνη, γεμάτη δύναμη και επαναστατική αισιοδοξία.
Το 1964, στις φυλακές Αίγινας, έφτασε από τη Μόσχα ένας φάκελος… “Ποιος να σου το ’λεγε, πως απ’ τα τριάντα αυτά χρόνια μιας δύσκολης και πολυτάραχης ζωής Ωιμέ! τα δεκαπέντε θα περνούσαν στης εξορίας τα σύρματα, στα σίδερα της φυλακής!”
