“Τέσσερα χρόνια μαρτυρίου και κατοχής τόσο αίμα, τόσοι θάνατοι και τόση πείνα μα τώρα νιώθει ο λαός θριαμβευτής, φεύγουν οι κατακτητές απ’ την Αθήνα! “
Ο κομμουνιστής λαϊκός βάρδος της ταξικής ποίησης, ο αγωνιστής, ο αλύγιστος, ο ανυποχώρητος, ο διεθνιστής Μιχάλης Σταυρακάκης, ο επονομαζόμενος Νιδιώτης. Το ψευδώνυμο, το παρατσούκλι, το προσωνύμιο, παρμένο από το τοπωνύμιο, από το βαφτιστικό Νίδα, του ψηλορείτικου οροπεδίου.
“Σήμερα ήταν χαρούμενος που βρήκε δουλειά! -Βγαίνει ο μήνας, του είπε κείνη. Να πληρώσουμε το νοίκι, και του παιδιού τα αγγλικά. …………………………………….. Έπιασα σ έναν εργολάβο, που πληρώνει μαύρα και καλά!…”
“Δεν τρομάζεις πια ποτέ σου και με τίποτα, συνήθεια έγινε όταν βλέπεις τις ειδήσεις, σαν κεράκι, σε σαρώνει άγριος άνεμος και δεν ξέρεις αν θα ζήσεις ή θα σβήσεις…”
Αυτή η σημαντική πτυχή της Ιστορίας των αγώνων του λαού μας και συγχρόνως της ιστορίας του νεοελληνικού θεάτρου, η δραστηριότητα του θιάσου της «Λαϊκής Σκηνής» στο πλαίσιο του ΕΛΑΣ, ξεδιπλώνεται μπροστά μας στην παράσταση «Τα μαγικά βουνά», στο πλαίσιο του Επιστημονικού Συνεδρίου της ΚΕ του ΚΚΕ που θα πραγματοποιηθεί στις 21 και 22 Δεκέμβρη, με θέμα «”Η λογοτεχνία στα χρόνια της θύελλας (1940-1950)”
“Θυμάμαι τον Μάη της μεγάλης απεργίας, τότε δεν υπήρχανε εφημερίδες ούτε πολλές προκηρύξεις κι ο κόσμος έτρεχε και πάλευε μόνο με το δίκιο του και την ψυχή του!…”
Πολυγραφότατος και χαλκέντερος ο Ομ. Καθηγητής και πρώην Πρόεδρος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, κ. Β. Δ. Αναγνωστόπουλος, πρόσθεσε άλλο ένα θαυμάσιο πολυσέλιδο βιβλίο του στην πολύχρονη και πολυδιάστατη ακαδημαϊκή και συγγραφική σταδιοδρομία του.
Σύμφωνα με τον Σουρή, αν ήσουν πλούσιος στη Γη είσαι προνομιούχος και στον άλλο κόσμο. Έχεις VIP μεταχείριση, αγγελικούς προστάτες, και όλα τα καλά…. Αλλά αν ήσουν φτωχός… Ουπς. Λυπάμαι….
Της Νάγιας Νομικού
Κύριες και κύριοι, οφείλω να ομολογήσω πως αισθάνομαι ότι όλα στην γη βαίνουν καλώς. Πως κανείς δεν σκοτώνεται και πως πλέον εμείς φταίμε, καθώς έχουμε παραισθήσεις με σκοτωμένα παιδιά, πείνα, ερημιά και μανάδες που κλαίνε. Λανθάνουμε! Σεις λέτε κι ομολογείτε τ´ αληθή! Και εξηγούμαι ευθύς!
“Να μου χαράξεις θέλω, εδώ πα’ στην κόρη του ματιού τι φοβάσαι; μην φοβάσαι τούτα τα μάτια έχουν δει χειρότερα…”
