Οι δρόμοι φωνάζουν ακόμα

Ναι, οι δρόμοι φωνάζουν ακόμα,

αντηχούν κραυγές και συνθήματα,

αντηχούν πάθος και ορμή,

σε κάθε σταυροδρόμι,

φτάνει να έχει τ’ αυτιά σου ανοιχτά.

Μα, ποιος τα έχει;

Η ακοή τείνει να εκλείψει,

να μην υπάρχει σαν αίσθηση.

Ότι θέλουν να μας πουν,

το διαβάζουμε σε υπότιτλους.

Δε χρειάζεται παρά μόνο η όραση.

Το διαβάζουμε, έτσι απλά,

έτσι παγωμένα, χωρίς χρώμα, χωρίς πάθος,

απλά το διαβάζουμε…

και μετά, στον κάδος ανακύκλωσης.

Δεν υπήρξε, δε μας άγγιξε.

Μα, άσε λίγο το παράθυρο ανοιχτό,

ας μπαίνει κρύο.

Ίσως κάτι ν’ ακουστεί.

Οι δρόμοι φωνάζουν ακόμα.

Άρης Κωνσταντίνου