“Η γυναίκα μου είναι η πιο ένδοξη ρητορική αυτής της πατρίδας
όπου δε θα πεθάνουνε ποτέ ο Μπαλζάκ ή ο Κοπέρνικος
ούτε οι στραγγαλισμένοι κομμουνιστές θα δείξουν τις αποσυνθέσεις τους
στις βιτρίνες για την πυρκαγιά του Ράιχσταγκ
η γυναίκα μου είναι η συνομιλία των ψαριών κάτω από το φεγγάρι
ο πυρετός εκείνου που ζωγράφισε τις κηλίδες του λεόπαρδου
οι γεύσεις του ψωμιού οπλισμένου με αγγελτήρια
η απαγόρευση ενός καινούριου νόμου ενάντια στα λυκόφωτα…”
«Δεν γεννά κάθε επαναστατική κατάσταση επανάσταση, αλλά μόνο μια τέτοια κατάσταση όπου οι αντικειμενικές αλλαγές συναντιούνται με τις υποκειμενικές αλλαγές και συγκεκριμένα με την ικανότητα της επαναστατικής τάξης να αναλάβει επαναστατική μαζική δράση αρκετά ισχυρή ώστε να τσακίσει (ή να εξασθενίσει σημαντικά) την παλιά κυβέρνηση που ποτέ, ακόμα και σε εποχή κρίσεων, δεν “πέφτει” αν δεν “την ρίξουν”»
«Εβδομάδα Κατά του Κομμουνισμού» στις ΗΠΑ… των 34,5 εκατ. ανθρώπων που ζουν «ελεύθεροι» κάτω από το όριο της φτώχειας, στη χώρα του 13,1% των ανθρώπων που τρώνε με κουπόνια σίτισης, στη χώρα των επίσημα καταγεγραμμένων 745.600 αστέγων και των εκατομμυρίων που ζουν σε τροχόσπιτα, ΙΧ ή βανάκια, στη χώρα όπου 26,7 εκατομμύρια Αμερικανοί είναι «ελεύθεροι» να είναι εντελώς ανασφάλιστοι…
Ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα δεν υπάρχουν μέσες απόψεις. Η εποχή μας, είναι εποχή των πολέμων, για έλεγχο και κατάκτηση πλουτοπαραγωγικών υποδομών και διαύλων μεταφοράς υλικών και επικοινωνιών. Στην περιοχή μας υπάρχει έξαρση των αντιθέσεων και των προετοιμασιών. Αυτή η περίοδος σωστά χαρακτηρίζεται προεκλογική. Να θυμηθούμε όμως τι πραγματικά διακυβεύεται και ποιοι κανόνες κυριαρχούν. Και ποια είναι η αφετηρία αυτής της διαδικασίας.
“Οργιάζει όλος ο Τύπος. Και δεν βγήκε ούτε ο υπουργός, ούτε ο πρωθυπουργός, ούτε κανείς από την κυβέρνηση να απαντήσει σε αυτά τα αίσχη. Που θα πάμε; Θα θρηνήσουμε κι άλλο Φύσσα; Κι άλλα εγκλήματα;”
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ… Τα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ… Τις οικογένειές τους… Τον αγώνα μας για να μη συγκαλυφθεί ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ των Τεμπών