Καρναβαλίζουμε για να κανιβαλίζουμε!

Εκείνο το φθαρμένο κλισέ, περί της Ιστορίας που επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα, στους …εξελιγμένους καιρούς μας χρήζει μιας επαναληπτικής και χρήσιμης εξέτασης. Γιατί η φάρσα, αν μένει σε ρητορικό επίπεδο, μπορεί να γίνει μέχρι και δραματική κομεντί. Οταν όμως η φάρσα μετουσιώνεται σε πραγματικότητα, τότε καλά θα κάνουμε να ‘χουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα και το ιδεολογικό αλεξίσφαιρο πιο φαρδύ στην πλάτη. Για παράδειγμα, κοροϊδεύεις τον Πρόεδρο της Αργεντινής με τα αλυσοπρίονα και τη μαλλούρα, και διαφεύγει η δύναμη της παρανοϊκής ισχύος. Οπως διέφυγε με τη βοήθειά του σκαστός και δειλός ο Μπολσονάρου γιος από τη Βραζιλία, για να γίνει πιθανότατα αρχηγός του φασιστικού λουμπεναριού απ’ το Λος Ατζελες ίσαμε το Μαϊάμι. Μοιάζει σαν ανέκδοτο ότι υπάρχουν φαντάσματα και αόρατοι εραστές, που λέει και το Χόλιγουντ, και ξεφυτρώνει ένας υπουργός Αμυνας στις ΗΠΑ που περνάει από κόσκινο αιματολογικό τους στρατιώτες της χώρας του για να δει αν έχουν επαρκή επίπεδα τεστοστερόνης, αντρίλας επαρκούς για να κυνηγήσει κατασκευασμένους εχθρούς, χωρίς να …εκθηλυνθεί. Τρέμετε τις γυναίκες με γαλόνια, που θα πρέπει να κάνουν ενέσεις τεστοστερόνης για να μείνουν στη θέση τους. Το φάντασμα του Μέγκελε σε πολλαπλά αντίτυπα σουλατσάρει στις ΗΠΑ, όπου ο Μασκ έχει χαρέμι από νόμιμες – διαζευγμένες συζύγους και θεωρείται ιδιοφυΐα με σφραγίδα Πούτιν.

Προσοχή. Δεν μαζεύτηκαν οι παλαβοί για να μας κυβερνήσουν και να εξανδραποδίσουν τον πλανήτη. Εσκασε μύτη ο ναζισμός, αυτός καθαυτός, άθλια παιγμένος ως …μιούζικαλ. Στην Ιταλία, λόγου χάρη, πολλοί σαρκάσανε τα μπούκα μπούκα του βαψομαλλιά Μπερλουσκόνι, και προέκυψε Μελόνι, ως ιδεολογική παρτενέρ τύπου Κλαρέτα Πετάτσι του «σοβαρού» μουσολινισμού.

Στα δικά μας τώρα. Η φαιδράς πορτοκαλέας χώρα μας, κατά τον αστικό αυτοσαρκασμό, καταφεύγει για μια ακόμη φορά στο αόρατο μελάνι. Εχοντας μάθει στου κασίδι το κεφάλι, το καλυμμένο με δοσιλογική μαύρη κουκούλα, να καρναβαλίζει πιο εύκολα απ’ ό,τι κανιβαλίζει, φοράει γαλάζια σαν τη σημαία γραβάτα, πάνω στην οποία η σβάστικα, ζωγραφισμένη με αόρατο μελάνι, κρύβει τα ποινικά μητρώα των χρυσαυγιτών και των λούμπεν συνεργών τους. Οι Ελληνες, που τους έπιασαν στο στόμα τους ως διαφημιστικό τρικ και ο Χίτλερ και ο Τσώρτσιλ, τώρα γίνονται trademark ενός φασισταριού, που το παίζει ινφλουένσερ στο διαδίκτυο Ρομπέν των καμένων δασών. Ξανά μανά προσοχή. Στην ουσία. Για τους γραβατοφορεμένους χορηγούς της αόρατης νέας ανόδου, σμπρωχτής κυριολεκτικά των ναζί στην Ελλάδα, το πρόβλημα της ξεφυτρωμένης σβάστικας στη Θεσσαλονίκη ανήμερα της φερόμενης ως εθνικής εορτής του Οκτώβρη δεν ήταν καμιά διακοσοπενηνταριά έγκλειστα ούγκανα σε ένα ξενοδοχείο. Ηταν το πλήθος και η επέλασή του εναντίον τους από τα συνδικάτα, τους εργάτες, τον λαό της Θεσσαλονίκης. Εκεί, στην πόλη που είδε τους περισσότερους Εβραίους να τροφοδοτούν τους θαλάμους αερίων, αλλά τώρα επενδύουν στην πόλη και δεν έβγαλαν καμιά ανακοίνωση για την κασιδιάρικη παπαροσύναξη. Ηταν το δέος του μέχρι σήμερα απίθανου που έγινε πιθανό να βλέπουν να γίνεται κάθε σωματείο, κάθε συνδικάτο, όπως το ΠΑΜΕ, η ΑΔΕΔΥ, οι δάσκαλοι και οι γιατροί, αντιφασιστικά κάστρα που ‘λεγε κι ο Ιωσήφ της επανάστασης, και όχι ο ξεχασμένος της Μαρίας. Μόνο τα συνδικάτα και οι εργάτες, αντιφασιστικά προπύργια, μπορούν να φωτίσουν στα μαύρα σκοτάδια των καιρών το αόρατο μελάνι που φιλοξενεί τη σβάστικα σε ταγεράκια και γραβάτες. Οποιος ψάχνει απόδειξη, από τους τριαντάρηδες που καμώνονται ότι δεν ξέρουν αν τα ΜΑΤ είναι Μόνιμοι Αντικομμουνιστές Τραμπούκοι, ας θυμηθεί ότι έτσι ψηφίζουν. Στα εκλογικά τμήματα εντός και εκτός φυλακών οι σβάστικες με αόρατο μελάνι ήταν και είναι τυπωμένες και σε ψηφοδέλτια. Από τα δεκαπέντε κι απάνω, όπως συμβαίνει και για τα σόσιαλ μίντια, θα τους το κάνουμε γνωστό πως όποιος κρεμαστεί στο μπράτσο με τη σβάστικα κρεμιέται κυριολεκτικά και από μόνος του.