Για τους γραβατοφορεμένους χορηγούς της αόρατης νέας ανόδου, σμπρωχτής κυριολεκτικά των ναζί στην Ελλάδα, το πρόβλημα της ξεφυτρωμένης σβάστικας στη Θεσσαλονίκη ανήμερα της φερόμενης ως εθνικής εορτής του Οκτώβρη δεν ήταν καμιά διακοσοπενηνταριά έγκλειστα ούγκανα σε ένα ξενοδοχείο. Ήταν το πλήθος και η επέλασή του εναντίον τους από τα συνδικάτα, τους εργάτες, τον λαό της Θεσσαλονίκης.

Οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις μαθητών, φοιτητών και νέων εργαζομένων που συγκλονίζουν όλη την Ευρώπη φανερώνουν ότι η νέα γενιά είναι εδώ και διεκδικεί όσα της στερούν.

Σαν σήμερα, στις 2 του Νοέμβρη 1911, στο Ηράκλειο της Κρήτης γεννήθηκε ο μεγάλος μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης.

“Η πόλη δεν είναι όνομα.
Είναι ο ήχος μιας μπουλντόζας
που καταβροχθίζει τον ορίζοντα.
Είναι η μυρωδιά του ψωμιού
που πνίγηκε στον φούρνο
κι ένα δωμάτιο με καθρέφτη
που καθρεφτίζει τον ουρανό,
όχι για να σου δώσει ελπίδα,
αλλά για να σου πει
πως η καταστροφή δεν έχει ταβάνι!”

Δημιουργούμε ιστορίες που θέλουμε να πιστεύουμε για πρόσωπα που δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε πραγματικά όταν ήμασταν παιδιά. Τι είναι, όμως, αυτό που μας κάνει να τις πιστεύουμε, ακόμη κι όταν η μνήμη μας είναι αποσπασματική; (…) Ανθρωπιά, φαντασία, συγκίνηση και ευαισθησία. Τέσσερις λέξεις που, κατά τη γνώμη μου, χαρακτηρίζουν απόλυτα την ταινία του Ακινόλα Ντέιβις.

«Απλοί άνθρωποι, (…) φτωχογέννητοι, και φτωχοαναθρεμμένοι εργάτες και γραμματικοί, βοσκοί και ζευγολάτες, είναι στο στρατό μας. Μα πιστεύουν στο δίκιο τους και γι’ αυτό πολεμούνε καλά. Εχουν συνείδηση για το χρέος τους, γι’ αυτό πειθαρχούν στην ομάδα τους και πεθαίνουν όταν χρειάζεται…»