Το ΚΚΕ και η ΚΝΕ μπαίνουν μπροστά στον αγώνα για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας στη δουλειά και στην ξεκούραση, για την κατάργηση της επιχειρηματικής εκμετάλλευσης των παραλιών.
Η δολοφονία του 20χρονου με αυτισμό στο Άργος δεν θα συγκαλυφθεί! Λέμε όχι στην τρομοκρατία και στην καταστολή. Με τον αγώνα μας, με την αλληλεγγύη μας υψώνουμε ασπίδα προστασίας για τους ανθρώπους μας, για τα παιδιά μας, για τις οικογένειές μας.
Αναζητώντας την αρμονία σε έναν χαοτικό κόσμο
Ασφαλής οδηγός για τον λαό δεν είναι ούτε οι ψευτοκαβγάδες γύρω από τη «διαφάνεια» της σαπίλας και το ουτοπικό κυνήγι του «δίκιου» σε ένα άδικο σύστημα, ούτε οι «υποσημειώσεις» στα «κοστολογημένα» προγράμματα που θα μαδάνε τον λαό.
Για αυτό κανείς δεν μπορεί να μένει σιωπηλός μπροστά στα εγκλήματα κράτους και κεφαλαίου για να διασφαλιστούν τα κέρδη του.
Εκείνο το συμβολικό και ίσως ουσιαστικά μεγαλόπρεπο «στους γονείς μου οφείλω το ζην και στους δασκάλους μου το ευ ζην», που αποδίδεται στον Αλέξανδρο τον Μακεδόνα, σήμερα ακούγεται ανούσιο, αφελές, για να μην πω και ύποπτο.
14-07-2026
12-07-2026
«Τι είναι ο πόλεμος;», αναρωτιούνται. «Πώς πάνε σ’ αυτόν οι στρατιώτες και πώς γυρνάνε;»
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ… Τα παιδιά που δεν έφτασαν ποτέ… Τις οικογένειές τους… Τον αγώνα μας για να μη συγκαλυφθεί ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ των Τεμπών
Απαγγελία των… άτακτων στίχων που έγραψε ο “Ευρυτάνας ιχνηλάτης” προς τιμήν του ΠρωτοΚαπετάνιου Άρη!
“Δεν έχεις τίποτα να χάσεις κι είναι βαριές οι αλυσίδες… Μα τα δεσμά, αν θες να σπάσεις, δόμησε βάσιμες ελπίδες!”
“Δεν έχουμε πια ούτε νερό, ούτε ψωμί, μιά συνήθης μεγάλη ημέρα τελειώνει• έτσι πεινασμένη, έτσι διψασμένη, χωρίς ανθρώπους και κυρίως χωρίς ποιητές.”
11-04-2026
Η ερμηνεία της μόλις 26 ετών τότε Μαρινέλλας, σπαραχτική, ουσιαστική, πειστική, ώριμη…H Μαρινέλλα δίπλα στον Καζαντζίδη άρχισε να χτίζει τον δικό της μύθο, που θα έπαιρνε σάρκα και οστά τα χρόνια που θα ακολουθήσουν…
11-07-2026
"Η Ιστορία αρχίζει εκεί που τελειώνει η δημοσιογραφία"
“…οι σύντροφοί μας, ο λαός δεν λύγισαν από τον τρόμο που έσπειραν οι κατακτητές και στη συνέχεια το αστικό κράτος, μετά την απελευθέρωση…Στους ώμους αυτών των γιγάντων στεκόμαστε σήμερα για να πάει ο αγώνας της εργατικής τάξης ως την τελική νίκη.”
Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα που μας άφησαν οι σύντροφοί μας. Μας ζήτησαν, με τη ζωή και τη στάση τους, να συνεχίσουμε. Να γίνουμε κι εμείς άνθρωποι που, όταν το απαιτήσουν οι καιροί, θα μπορούν να σταθούν με καθαρό βλέμμα απέναντι στην Ιστορία και να πουν: ”Είμαστε έτοιμοι. Κάθε ώρα είναι η δική μας ώρα”…
Παρουσιάζουμε ένα ακόμη χρονικό οδοιπορικό στην προπολεμική Ευρυτανία, αυτή τη φορά μέσα από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» και του «Νέου Ριζοσπάστη» (όπως ονομάζονταν η ίδια εφημερίδα σε κάποιες περιόδους), κατά τα έτη 1924, 1925, 1933, 1934, 1935 και 1936 ανά περίπτωση.
