Αγγελική Ραυτοπούλου: Ανθρακωρύχοι λογισμοί

Εκείνο το καιρό, που ‘χε παλιώσει ο εχθρός, νανουρίζαμε τ´αστέρια
με τα δεκάχρονα νομίσματα των λογισμών,
με την άδεια καρέκλα της νόνας που εξέλειπε,
με το ζαχαρωμένο ψωμί στα ελάφια των ματιών,
με την γλύκα των καμένων ξύλων στο απόβραδο του κρύου.

Κι είχαμε πολλήν πραμάτεια,
καθώς παραμάσχαλα κρατούσαμε το φεγγάρι
και κατάστηθα το σταυρουδάκι με τον κόκκινο ήλιο.

Το βρέφος γέρασε κι η ουρά του Αστέρα κατεβλήθη
προσμένοντας τον νέο ν´ανέβει στο πλάτωμα τ´ουρανού
και να φωνάξει το χωνί την άγια ώρα.

Ξύλινα λόγια, ξύλινα μονοπάτια
στων ανθρακωρύχων λογισμών τους υπόγειους διαδρόμους
με τ´αφεντικό να φτυαρίζει εξέχοντες τάφους,
με την παρηγόρια άνωθεν να ενδύεται θρησκείες και επιταφίους.

Σηκώθηκε έτσι ο εχθρός γεμάτος αίμα
και πήγε στο ποτάμι να πλυθεί
κι οι νιές άρχισαν το μοιρολόι κι οι νέοι πήραν το ντουφέκι.

Κατάστηθα θα μας εύρει η αυγή.
Και το παιδί αυτού του χάους
κι η αγιασμένη λήθη του μεσημεριού
κι ο βουβός άνεμος στην Όστρια των χρόνων μας
θα γράψει ημεροδρόμιο κατακόκκινο.

Κι έπειτα, όλα θα αποτιμηθούν.
Κρασί ηλιόγνωμο θα μεθύσει το μέλλον.
Θα έχει ξημερώσει..

2021
Αγγελική Ραυτοπούλου