Ομφάλιος λώρος

Προς το τέλος του Νοέμβρη
ήρθε η ζωή να μ’ εύρη
να με βάλει στου χιονιά την αγκαλιά,
Με χαρίσαν στον χειμώνα
και δεν βρήκα την κρυψώνα
να κουρνιάσω με τα άλλα τα παιδιά.

Έψαχνα τα καλοκαίρια
μα με γέλασαν τ’ αστέρια
και μου έδειξαν την λάθος διαδρομή.
Έτρεχα για να γλιτώσω
το σαρκίο μου να σώσω
η περήφανη γενιά μου μην χαθεί.

Με στριμώξαν σε μιά κόγχη,
με τρυπούσαν με την λόγχη
και σε θάλασσα με ρίξανε βαθειά.
Μα καιροί κλεπταποδόχοι
με ψαρέψαν με απόχη
πριν βρεθώ μέσα στου κήτους την κοιλιά.

Δεν με τρόμαξαν φοβέρες
κι οι σκληρές, σαν πέτρα, μέρες
τη ζωή μου δεν την ζω στα μουλωχτά.
Στην ψυχή μου δίνω χώρο
κόβω τον ομφάλιο λώρο
κι ό,τι άλλο προς τα πίσω με τραβά.

Γιώργος Σπυρόπουλος
Ηράκλειο Κρήτης