Δεν έχω παραμύθια να σου μάθω

Στον νου μου κροταλίζουν λεπτοδείχτες
οι μέρες δραπετεύουν απ’ τις νύχτες
και το ταξίδι στις Μικρές Κυκλάδες
περνάει μέσα απ’ τις Συμπληγάδες.

Δεν ξέρω ποιοι μου σβήσαν το φεγγάρι
το σκάει ο Αλαντίν απ’ το λυχνάρι
μου σώθηκε και η ασετυλίνη
στο χάρτη μου κρυμμένη η Μυτιλήνη.

Ο χρόνος μου περνά σε άλλο χρόνο
δεν ξέρω πού αρχίζω πώς τελειώνω
ξεχνάω πού πηγαίνω και τι κάνω
το δρόμο μια τον βρίσκω μια τον χάνω.

Ακούω στον ορίζοντα να σκάνε βαρελότα
σημάδι στέλνουν οι θεοί μου δείχνουνε τη ρότα
μπερδεύονται στα άλμπουρα οι γλάροι κι οι κουρούνες
από μακριά ακούγεται ήχος από τσαμπούνες.

Να βγω σε μια ακτή και τι δεν δίνω
να πιω δυό κούπες μπρούσκο, Πράμνειο Οίνο
Φοράω το καινούργιο ματογυάλι
μου γνέφει η Σαπφώ στο ακρογιάλι.

Θέλω να μπω μέσα στο λογισμό σου
ακολουθώ τον ίσκιο σαν πιστός σου
σαν Άργος που ζητά τον Οδυσσέα
σε ψάχνω σε μια άδεια προκυμαία.

Δεν έμαθα οράματα να πλάθω
δεν έχω παραμύθια να σου μάθω
τον χρόνο ροκανίζουνε ρολόγια
δεν ξέρω να σου πω όμορφα λόγια.

Θα βάλω την καινούργια μου την πορφυρή χλαμύδα
και στο κονάκι σου θα μπω αυτοκρατορικά
χρυσάφια και μαλάματα σου φέρνω απ’ την Κολχίδα
που πήρα στα ταξίδια μου τα Αργοναυτικά.

Γιώργος Σπυρόπουλος
Ηράκλειο Κρήτης

Η τσαμπούνα είναι ελληνικό λαϊκό όργανο και τύπος γκάιντας. Το όργανο είναι δημοφιλές στα ελληνικά νησιά. Η λέξη είναι αντιδάνειο της ιταλικής λέξης τσαμπόνια. Ετυμολογικά, η τσαμπούνα σχετίζεται με την ελληνική λέξη συμφωνία που σημαίνει “ομόνοια ή αρμονία του ήχου” και αργότερα εφαρμόστηκε σε ένα είδος γκάιντας. Παρόμοια μουσικά όργανα είναι η ασκομαντούρα, η παραδοσιακή κρητική παραλλαγή, φτιαγμένη από ασκό και διπλή ή μονή μαντούρα (καλαμένιο αυλό), η γκάιντα – η ηπειρωτική και μακεδονικός ασκαυλος, ο οποίος διαθέτει συνήθως μακρύ αυλό που κρατάει το «ίσο» (συνεχή μπάσο τόπο) και κοντό μελωδικό αυλό, το ποντιακό και Θρακικό Τουλούμι, Πελοποννησιακή πίπιζα κλπ.

Πράμνειος Οίνος: Περιζήτητο στην αρχαιότητα, δυνατό και βαρύ κρασί, το οποίο είχε μεγάλη περιεκτικότητα σε αλκοόλ και πλούσιο σώμα, λόγω του ιδιαίτερου τρόπου παρασκευής του από στεγνωμένα στον ήλιο σταφύλια κομμένα από τους αμπελώνες του Πράμνειου Όρους της Ικαρίας. Αναφορές για τον Πράμνειο Οίνο υπάρχουν στην Οδύσσεια του Ομήρου, στους Δειπνοσοφιστές του Ναυκρατίτη και σε έργα ξένων περιηγητών.