Προβλέψεις! Δεν κουραστήκατε χρόνια τώρα να έρχονται όλοι, μα όλοι, πολιτικοί, αστρολόγοι, δικολάβοι, ύπουλοι επιστήμονες και ιδιοτελείς συγγενείς, άκαρδοι φίλοι ή και γενναιόδωροι δάσκαλοι, παπάδες, εξοπλισμένοι ή και ξυπόλυτοι, να σας εφοδιάζουν με πληροφορίες για το μέλλον σας; Η ζωή, προσωπική και κοινωνική, συρρικνώθηκε σε μοντέλα επιβίωσης παρόμοια με τα μετεωρολογικά. Χωρίς πρόταση και λύση. Για παράδειγμα, θα έρθει το χειρότερο «ελ νίνιο» από σήμερα μέχρι τον Φλεβάρη. Θα καούν οι θάλασσες, θα πνιγούν από μουσώνες και τυφώνες οι μισές χώρες της Γης, θα λιώσουν εκατομμύρια μέλλοντα ανθρώπων σαν τους πάγους των πόλων και των Ιμαλαΐων, οπότε θα ανέβουν τα κόστη ζωής των υπόλοιπων κι έτσι θα διψάσεις, θα πεινάσεις και θα σε βλέπεις να υποφέρεις στα διαδίκτυα και τις οθόνες.
Στον καπιταλισμό και την οικονομία του, κάθε πρόβλεψη, που έτσι κι αλλιώς στο κέρδος στοχεύει, έχει και έναν παράλληλο υποκρυπτόμενο σκοπό. Να χειραγωγήσει, ή και να παραλύσει ακόμη καλύτερα, τις μάζες των εργαζομένων. Και έτσι να κάνει θεμιτά τα αθέμιτα, ηθικά τα ανήθικα, να διαστρεβλώνει την ανάγκη σε υποταγή. Ετσι οι εκατό χιλιάδες της φολκσβάγκεν που προβλέπεται να απολυθούν θα πάνε συμπούρμπουλοι σε τυχόν φάμπρικες πολεμικού υλικού, του πιο σχεδιασμένου μοντέλου θηριωδών κερδών, που είναι ο Πόλεμος. Ομως σε κάτι πιο απλό, καθημερινό, ταπεινό που όμως απειλεί τη ζωή, όπως π.χ. το κουνούπι του …Νείλου, πουλώντας πρόβλεψη και πανικό μαζί, δεν θα αφεθεί κανείς να δει πόσο μέσα σε δυο βδομάδες τα αντικουνουπικά ανέβηκαν στον θεό.
Η πρόβλεψη ως πρόληψη είναι λαϊκή πολιτική. Και προφανώς αδιάφορη για την αστική εξουσία, πλην του λαϊκισμού της προεκλογικής περιόδου. Ολες οι άλλες προβλέψεις είναι χρηματιστηριακά μοντέλα. Από την υγεία έως τη γεννητικότητα και από την …ανάπτυξη έως την τεχνητή νοημοσύνη. Ετσι, κάθε χρόνο δεκαετίες τώρα στην Εκθεση της Θεσσαλονίκης παίζονται στοιχήματα επί προβλέψεων του ποιος θα δώσει σε ποιον ποια ψίχουλα και από πού θα τα πάρει κρυφά κι ανέσωστα. Μια αχρεία πλειοδοσία εξουσίας με το αζημίωτο σε ένα πολιτικό ενεχυροδανειστήριο που αγνοεί καταρχάς, καταρχήν και μόνιμα τις ανθρώπινες σχέσεις. Σε έναν πλανήτη, και όχι μόνο στη χώρα μας, που γερνάει, τι προβλέπεται για τις …συντάξεις (;) πέραν της εξαφάνισής τους; Μας απαντάει η φρίκη της πραγματικότητας. Μετά τον πατέρα στον καταψύκτη, ήρθε και η μάνα η θαμμένη στην αυλή, ώστε η κόρη να εισπράττει. Πάμε να προβλέψουμε το μέλλον της κόλασης όμως για γονείς και παιδιά με ειδικές ανάγκες δυσθεώρητες. Σαν κι αυτές που οι γονείς σκοτώνουν το παιδί και το σκυλί κι ύστερα αυτοκτονούν, απαλλάσσοντάς μας από το κόστος της …ατυχίας τους ή της …δειλίας τους, θα πούνε τα καθάρματα.
Την ώρα που γράφω οργανώνεται, αλλά δεν έχει ακόμη σχηματιστεί, το λαϊκό ποτάμι του άλλου δρόμου, το δικό μας το διεκδικητικό, που διαβεβαιώνω και δεν χρειάζεται να προβλέψω ότι θα πνίξει τα ριμπράντινγκ, τα φτιασιδώματα και τα ανώτερα του κέρδους δώματα. Αυτό το κόκκινο, που δεκαετίες μετριόταν από αστυνομίες, προβοκάτσιες και τροβαδούρους της συμφέρουσας τα αφεντικά ανάλυσης. Και που ξέρει ότι ο πόλεμος έχει αρχίσει, μας ρουφάει ήδη το αίμα, και είναι ικανό να τον αποτρέψει. Η Ιστορία η γραμμένη από λαούς δεν χωράει σε θυρίδες. Και θα χρειαστεί πολλή δουλειά για να προλάβουμε να ξεμακιγιάρουμε το τεχνητό μέλλον.
Θέλω να επιστήσω την προσοχή σας, σύντροφοι, στη γλώσσα της εικόνας, στην ουσία της και όχι στην επικοινωνιακή της επιδραστική μορφή. Ζούμε την εποχή και τον πόλεμο των ντρόουν. Το μάτι έχει εξοικειωθεί με τις εικόνες από ψηλά. Από πολύ ψηλά! Η γη, τα τοπία μοιάζουν παραδεισένια. Ο άγγελος της απόστασης φροντίζει γι’ αυτό. Χειρίζεσαι τον δρόνο και γίνεσαι θεός. Σε αυτές τις εικόνες το μάτι συνηθίζει είτε την απουσία ανθρώπων, είτε τη μορφή τους ωσάν στίγματα, κουνουπάκια, τελίτσες. Ο άγγελος της απόστασης είναι άγγελος ολέθρου. Απανθρωποποιεί εύκολα, γρήγορα και αποτελεσματικά. Και όταν σε βάλουν να στέλνεις με έναν δρόνο και δη απ’ αυτούς που καυχώνται πως είναι και φθηνοί στην παραγωγή, τότε μαθαίνεις να σημαδεύεις με χαρά από ψηλά ανθρώπινες κουκκίδες σε μια γη που παύει να είναι από ψηλά σαν ζωγραφιά. Μετά την Εκθεση, ας αναζητήσουμε τουλάχιστον εμείς τα παιδιά που ξέρουν εκτός από τα ντρόουν και τα αποδημητικά πτηνά του φθινοπώρου. Εστω και το κιάλι.-
