«Αυτοί μας γαλούχησαν με τα πανανθρώπινα ιδανικά και γι’ αυτό θα τους είμαστε ευγνώμονες μέχρι τέλους…»
Σε κλίμα βαθιάς θλίψης και συγκίνησης πραγματοποιήθηκε σήμερα στο αποτεφρωτήριο στη Ριτσώνα, η πολιτική κηδεία του συντρόφου Χρήστου Τσιντζιλώνη (ΦΩΤΟ)
Σε κλίμα βαθιάς θλίψης και συγκίνησης πραγματοποιήθηκε σήμερα στο αποτεφρωτήριο στη Ριτσώνα, η πολιτική κηδεία του συντρόφου Χρήστου Τσιντζιλώνη.
Με σεβασμό και περηφάνια οι συγγενείς, σύντροφοι και φίλοι συγκεντρώθηκαν για να αποχαιρετήσουν, τον σύντροφο Χρήστο, που σε όλη του ζωή, μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, σε όποιο μετερίζι κι αν βρέθηκε, πάλεψε αταλάντευτα για την υπόθεση του σοσιαλισμού – κομμουνισμού.
Στο τελευταίο «αντίο» στον σύντροφο Χρήστο, παρευρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής την Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ και στην οποία συμμετείχαν ακόμη τα μέλη της ΚΕ Στέφανος Λουκάς και Κώστας Σκολαρίκος.
Στο πλευρό του ως τιμητική φρουρά δίπλα στο σκεπασμένο φέρετρο με τις σημαίες του ΚΚΕ και της ΕΑΜικής Αντίστασης και ακουμπισμένο τον «Ριζοσπάστη», στάθηκαν σύντροφοι και συντρόφισσες από το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, συνοδεύοντας τον στο ύστατο χαίρε.
«Αποχαιρετούμε σήμερα με μεγάλη θλίψη, σεβασμό και υπερηφάνεια τον σ. Χρήστο Τσιντζιλώνη, ο οποίος για πάνω από 7 δεκαετίες και από πολλά μετερίζια υπηρέτησε τους σκοπούς και τις αρχές του Κόμματος μας», τόνισε μεταφέροντας το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ, ο Κώστας Σκολαρίκος.
Αναφερόμενος στη ζωή του, την αγωνιστική προσφορά και τις θυσίες της οικογένειας του, σημείωσε:
«Ο σύντροφος Χρήστος γεννήθηκε στις 14 Οκτώβρη του 1932 στο χωριό Σαμαρίνα Γρεβενών και η μέριμνα και η αγάπη για τον τόπο του τον συντρόφεψε σε όλη τη ζωή του. Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος του Συνδέσμου Σαμαριναίων Αθηνών και εκδότης της εφημερίδας “Ωραία Σαμαρίνα”.
Στη διάρκεια της Τριπλής Φασιστικής Κατοχής, η οικογένειά του αγωνίστηκε μέσα από τις γραμμές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και ο ίδιος εντάχθηκε στα Αετόπουλα και στην ΕΠΟΝ. Την πρώτη μεταπολεμική περίοδο οι γονείς του πιάστηκαν και φυλακίστηκαν στα Γρεβενά. Μετά την αποφυλάκισή τους το 1947 εντάχθηκαν στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, όπως και οι δύο αδερφές του, η μία εκ των οποίων σκοτώθηκε σε μάχη ένα χρόνο αργότερα. Τον Αύγουστο του 1947 ο ίδιος και τα μικρότερα αδέρφια κατέφυγαν στην Αλβανία, προκειμένου να προφυλαχθούν από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του αστικού κυβερνητικού στρατού και το δολοφονικό όργιο των παρακρατικών συμμοριών.
Η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, η κορύφωση της ταξικής πάλης στη χώρα μας θα τον σημάδευε για πάντα και σε αυτήν, όπως και γενικότερα στην ιστορία του Κόμματος μας θα αφιέρωνε το σημαντικότερο κομμάτι της ερευνητικής του δραστηριότητας, που έγινε δυνατή λόγω της πολύπλευρης μόρφωσης που απέκτησε στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Το 1948, παρακολούθησε στη Σκόνδρα της Αλβανίας τα μαθήματα του Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου και αξιοποιήθηκε ως δάσκαλος στα προσφυγόπουλα. Την ίδια χρονιά πέρασε στην Ουγγαρία και εργάστηκε σε διάφορους παιδικούς σταθμούς, ενώ πήρε πτυχίο δασκάλου Γενικού Σχολείου το 1953 και το 1956 το πτυχίο του καθηγητή Ιστορίας από την Ανώτατη Παιδαγωγική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης».
Παρακαταθηκη η προσφορά και η αταλάντευτη στάση του
Στάθηκε επίσης στο παράδειγμα που αφήνει πίσω του με την αγωνιστική στάση ζωής, την προσφορά και την αταλάντευτη στάση του, σημειώνοντας:
«Ο σύντροφος Χρήστος διατήρησε τα χαρακτηριστικά του πρωτοπόρου παιδαγωγού σε όλη του τη ζωή. Ταυτόχρονα, συνδύαζε τη μόρφωση με την ενεργή στράτευση στην ταξική πάλη και με τη μέχρι τέλους αισιοδοξία για την επικράτηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ήδη από το 1952, το πλαίσιο της καμπάνιας στρατολογίας Νίκος Μπελογιάννης απέκτησε τον τίτλο του μέλους του Κόμματος, ενώ τάχθηκε ενεργά και αποφασιστικά ενάντια στην απόπειρα αντεπανάστασης στην Ουγγαρία το 1956.
Τον Δεκέμβρη του 1958 πήγε στη Ρουμανία, όπου εργάστηκε ως καθηγητής στα προσφυγόπουλα. Παράλληλα, διετέλεσε μέλος του Γραφείου της Κομματικής Επιτροπής της Κομματικής Οργάνωσης του ΚΚΕ στη Ρουμανία και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων Ρουμανίας. Το 1968 συντάχθηκε δυναμικά με τις αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ και με την ανασυγκρότηση των κομματικών οργανώσεων, ενώ ανέλαβε υπεύθυνες χρεώσεις στο μηχανισμό της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1972, με απόφαση του Πολιτικού Γραφείου, τοποθετήθηκε υπεύθυνος του Τμήματος Διαφώτισης της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.
Τον Δεκέμβρη του 1975 επαναπατρίστηκε και μέχρι το 1981 εργάστηκε στο Ριζοσπάστη, ενώ παράλληλα ανέλαβε οργανωτικός γραμματέας της ΚΟΒ Ριζοσπάστη. Στα τέλη του 1981, με απόφαση του Πολιτικού Γραφείου πέρασε στη δουλειά του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών, όπου δούλεψε σαν μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου και μέλος του προεδρείου, καθώς και ως υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας. Το 1983 έγινε μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.
Την περίοδο 1989-1991, που στιγματίστηκε από την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και τις άλλες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και από την οξυμένη εσωκομματική κρίση υπερασπίστηκε με σθένος τον κομμουνιστικό χαρακτήρα του Κόμματος ενάντια στις ενέργειες της δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας που επιχειρούσε την ενσωμάτωση του Κόμματος στις δομές και τη λειτουργία του “Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου”.
Τα επόμενα χρόνια με εργατικότητα και σεμνότητα αφιερώθηκε στο μετερίζι της Ιστορίας και από το 1997 και για μια δεκαετία περίπου διετέλεσε υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης. Συνέβαλε ξεχωριστά μέσα από έρευνα, αρθρογραφία στο Ριζοσπάστη και στην Κομμουνιστική Επιθεώρηση, αλλά και στον αστικό τύπο, μέσα από την επιμέλεια εκδόσεων και τη συμμετοχή με μονογραφίες σε συλλογικούς τόμους στην υπεράσπιση της πρώτης απόπειρας σοσιαλιστικής οικοδόμησης, στην ανάδειξη της σημασίας του αγώνα του ΔΣΕ και στην αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη. Πολύτιμη παρακαταθήκη αποτελεί και η μονογραφία του για την ιστορία της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαίων Ελλάδας.
Στη συνέχεια ανέλαβε για πολλά χρόνια πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, ενώ υπήρξε και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντιστασιακών Οργανώσεων και του απονεμήθηκε η τιμητική διάκριση “Vandeborg”».
Κλείνοντας ο Κώστας Σκολαρίκος, τόνισε ότι ο σύντροφος Χρήστος «παρέμεινε ως το τέλος της ζωής του πιστός στις αξίες και τα ιδανικά του ΚΚΕ, τίμησε τον τίτλο του μέλους και του στελέχους του Κόμματος», εκφράζοντας παράλληλα τα βαθιά και ειλικρινή συλλυπητήριά της ΚΕ του ΚΚΕ στη γυναίκα του, συντρόφισσα Γλυκερία, την κόρη του και την οικογένειά του.
Υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα
Εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, τον σύντροφο Χρήστο, αποχαιρέτησε, ο Νίκος Παπαγεωργάκης, ο οποίος επισημαίνοντας την πλούσιο δράση και συμβολή του, τόνισε:
«Υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την εκπλήρωση των ιδανικών και οραμάτων της ΕΑΜικής Αντίστασης, του ΔΣΕ και του ΚΚΕ για τα οποία και ο ίδιος αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή.
Αποχαιρετάμε τον αγωνιστή, που ως νεαρό παλικαρόπουλο του ανατέθηκε όχι μόνο να μάθει σωστά τα γράμματα και να τα μεταλαμπαδεύσει στα μικρότερα παιδιά στην πολιτική προσφυγιά, αλλά και να πείσει της μανάδες που ο ΔΣΕ τις πήρε με τα παιδιά τους στην υποχώρηση στις λαϊκές δημοκρατίες, να αφήσουν τα μικρά να μάθουν γράμματα, καθώς επηρεασμένες από τον αντικομμουνισμό διατηρούσαν αφάνταστες προκαταλήψεις. Αφορά σε εκείνη την ομάδα γυναικόπαιδων που κατά τον επαναπατρισμό τους στις αρχές της δεκαετίας του 1950 υποχρέωσε ακόμα και τις τότε ελληνικές κυβερνητικές αρχές να αναγνωρίσουν ως “ευχάριστη έκπληξις” το πολύ καλό τους επίπεδο υγείας και μόρφωσης!
Τον αφοσιωμένο στην υπόθεση του κομμουνισμού μαχητή, που θεωρούσε ως παράσημο τιμής το γεγονός ότι το 1956, οι Ούγγροι αντεπαναστάτες, αυτοί που σήμερα οι καπιταλιστικοί θεσμοί τους έχουν ανακηρύξει σε “ήρωες της δημοκρατίας”, στην πόλη όπου δίδασκε τον είχαν εντάξει στον κατάλογο των δολοφονιών που εξαπέλυσαν.
Τον συνεπή κομμουνιστή που έβγαλε εις πέρας ό,τι καθήκον του ανέθεσε το Κόμμα του και που στις κρίσιμες στιγμές για το ΚΚΕ, το 1968 και το 1989/91 δεν ταλαντεύτηκε στιγμή. Ο ίδιος το θεωρούσε σημαντική στιγμή της ζωής του, το γεγονός ότι την περίοδο που οι σειρήνες του οπορτουνισμού προετοίμαζαν την μετονομασία του ΚΚΕ και την κατάργηση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ο ίδιος, μαζί με άλλους παλιούς κομμουνιστές του Τμήματος Ιστορίας ανέλαβαν την ευθύνη της έκδοσης των πρακτικών του Γ’ έκτακτου συνεδρίου του ΣΕΚΕ, που αποφάσισε να υιοθετήσει τις αποφάσεις του 2ου Συνεδρίου της ΚΔ (και το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό) και την μετονομασία του σε ΚΚΕ.
Στη μακρόχρονη δράση του ως μέλος του ΚΚΕ είχε την τύχη να συνεργαστεί με σημαντικές προσωπικότητες του κινήματος (από τον “παππού” Απόστολο Γκρόζο, επίτιμο πρόεδρο του ΚΚΕ και την Έλλη Αλεξίου ως τον Χ. Φλωράκη και πολλούς ακόμα που ο χρόνος δεν μας επιτρέπει να επεκταθούμε.
Από την πολύπειρη ζωή του δεν έλειψαν όμως και τα πολύ δυσάρεστα γεγονότα. Τέτοιο ήταν ο θάνατος της αδελφής του Στεργιανής, μαχήτριας του ΔΣΕ στο Γράμμο το 1948. Ή το γεγονός ότι δεν κατάφερε να εκπληρώσει την τελευταία επιθυμία του πατέρα του. Ο γερο-Νίκος Τσιντζιλώνης, αφού δεν μπόρεσε ζωντανός να επισκεφθεί την αγαπημένη του Σαμαρίνα ζήτησε στα τελευταία του τουλάχιστον να θαφτεί στο πάτριο έδαφος. Ο Χρήστος έβαλε τα δυνατά του να εκπληρώσει αυτήν του την επιθυμία. Στάθηκε όμως αδύνατο! Το αστικό κράτος της Ελλάδας, η “δημοκρατική” κατά τα’ άλλα κυβέρνηση του “εθνάρχη” Καραμανλή δεν τον ήθελε ούτε νεκρό τον άλλοτε παρασημοφορημένο μαχητή των Βαλκανικών Πολέμων και του “Μακεδονικού Αγώνα”, καθώς επέλεξε να ταχθεί με το μέρος των παιδιών του και με το δίκιο του λαού!
Μα πιο πολύ όμως ο Χρήστος κλονίστηκε όταν από τα “καλά” του καπιταλισμού έχασε το μονάκριβο γιο του το Νίκο. Ποιος γονιός άλλωστε αντέχει να θάβει το παιδί του; Αλλά ούτε και τότε δεν παραδόθηκε στην ηττοπάθεια. Βαθιά πεπεισμένος ότι ο άνθρωπος πρέπει διαρκώς και συλλογικά να παλεύει για μια καλύτερη ζωή, “για όλου του κόσμου το ψωμί, το φως και το τραγούδι” που λέει ο μεγάλος μας Γιάννης Ρίτσος, συνέχισε την πολύμορφη δράση του. Με επιμονή, καρτερικότητα, πολλές φορές με τη σκωπτικότητα που διακρίνει τους Σαμαρινιώτες και πολύ περισσότερο με την πένα του. Για όλα αυτά του είμαστε ευγνώμονες. Μπόρεσε να “φύγει” ήσυχα, καθώς ήξερε ότι το χρέος του το εκπλήρωσε.
Οι νεότερες γενιές παίρνουμε το νήμα από εκεί που το άφησε ο Χρήστος και όλη του η γενιά κομμουνιστών και συνεχίζουμε τον αγώνα τους, τον αγώνα μας, μέχρι την τελική νίκη, μέχρι την ανατροπή της βαρβαρότητας και το χτίσιμο του βασιλείου “της πανανθρώπινης φιλιάς”.
Προσωπικά αισθάνομαι ακόμα μεγαλύτερη θλίψη καθώς αποχαιρετώ έναν από τους τελευταίους μου “θείους” και δασκάλους της πολιτικής προσφυγιάς. Γιατί εκεί, το Χρήστο και τη γενιά του νιώθαμε όντως για θείους και θείες και τους μεγαλύτερους για παππούδες και γιαγιάδες.
Αυτοί μας γαλούχησαν με τα πανανθρώπινα ιδανικά και γι αυτό θα τους είμαστε ευγνώμονες μέχρι τέλους. Αποχαιρετώ λοιπόν το “θείο” Χρήστο με λύπη αλλά και μεγάλη υπερηφάνεια, που ένας τέτοιος μαχητής της ζωής, όπως και πολλοί άλλοι που έφυγαν νωρίτερα, όπως ο αδελφός του ο Γιώργος ήταν και παραμένουν κομμάτι της ζωής μου και των άλλων παιδιών της πολιτικής προσφυγιάς.
Η ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στη συντρόφισσα Γλυκερία, στην κόρη και τον εγγονό τους».
Τον σύντροφο Χρήστο, αποχαιρέτησε επίσης ο Αριστομένης Συγγελάκης, εκ μέρους του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ενώ με ιδιαίτερη συγκίνηση τον αποχαιρέτησε εκ μέρους των μαθητών του στην προσφυγιά η Ειρήνη Θρασκια, μαθήτρια του στην πόλη Οραντέα, της Ρουμανίας.
