«Tα καλύτερά μου χρόνια τα πέρασα στο βουνό, με τους συντρόφους μου…» – Έφυγε από τη ζωή ο μαχητής του ΔΣΕ Αποστόλης Κουφάκης
Πολέμησε κοντά στον θρυλικό καπετάν Διαμαντή (Γιάννης Αλεξάνδρου), στρατηγό, διοικητή της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ. Μετά την ήττα του ΔΣΕ πέρασε στην Αλβανία με άλλους συναγωνιστές και στη συνέχεια έφτασε ως πολιτικός πρόσφυγας στην Ουγγαρία.
O Αποστόλης Κουφάκης, ένας από τους τελευταίους επιζώντες μαχητές του ΔΣΕ που ζούσε στην Ουγγαρία, έφυγε από τη ζωή στις 28 Μάη.
Ο Αποστόλης Κουφάκης γεννήθηκε το 1928 στα Μάρμαρα Φθιώτιδας, σε φτωχή αγροτική οικογένεια. Οι γονείς του Χαράλαμπος και Παναγιώτα είχαν πέντε παιδιά. Τον πατέρα του τον σκότωσαν μέλη της συμμορίας του Σούρλα στα Μάρμαρα.
Ο Αποστόλης εντάχθηκε στις γραμμές του ΕΛΑΣ και στη συνέχεια του ΔΣΕ, και πολέμησε στην περιοχή της Ρούμελης.
Ως μαχητής του ΔΣΕ πολέμησε κοντά στον καπετάν Διαμαντή (Γιάννης Αλεξάνδρου), στρατηγό του ΔΣΕ, διοικητή της 2ης Μεραρχίας του ΔΣΕ (σκοτώθηκε σε μάχη στα Μάρμαρα Φθιώτιδας στις 21 του Ιούνη 1949).
Διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία του Αποστόλη Κουφάκη:
Το 1947 γίνεται μέλος του ΚΚΕ. Το 1948 τελειώνει τη Σχολή Αξιωματικών ΔΣΕ–ΓΚΑΝΕ (Κλιμάκιο Γενικού Αρχηγείου Νότιας Ελλάδας) με τον βαθμό ανθυπολοχαγού πεζικού. Πολέμησε στη 144η Ταξιαρχία του καπετάν Πυθαγόρα και σε διάφορες μάχες στην Κεντρική και στη Νότια Ελλάδα. Τραυματίστηκε τρεις φορές.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ, με τη μονάδα του, μετά από πολλές μάχες και περιπέτειες, περνά τα ελληνοαλβανικά σύνορα. Από τη μεραρχία του μόνο 70 μαχητές και μαχήτριες φτάσανε στην Αλβανία. Εκεί ανάρρωσε και στη συνέχεια στάλθηκε στη Σχολή Αξιωματικών «500» στην Πολωνία.
Το 1951 έφτασε στην Ουγγαρία, όπου πρόσφερε 4 χρόνια υπηρεσίες στην ΕΒΟΠ (Επιτροπή Βοήθειας του Παιδιού). Παράλληλα φοίτησε στη Σχολή Τηλεπικοινωνιών. Εργάστηκε στο υπουργείο Εσωτερικών και σε διάφορα εργοστάσια.
Το 1952 παντρεύτηκε την αγωνίστρια Βασιλική Κιζάκη, με την οποία απόκτησαν δύο κόρες.
Ο Αποστόλης Κουφάκης ήταν κοντά στο ΚΚΕ και ενεργός μέχρι το τέλος της ζωής του. Χαρακτηριστικά δήλωνε σε συντρόφους που τον επισκέπτονταν: «Tα καλύτερά μου χρόνια τα πέρασα στο βουνό, με τους συντρόφους μου. Μπορεί οι δυσκολίες να ήταν τεράστιες, αλλά είχαν έναν κοινό σκοπό: να χτίσουμε έναν καλύτερο κόσμο».
