Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή ο μεγάλος ποιητής, πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας, Ναζίμ Χικμέτ. Τούρκος στην καταγωγή, μα παγκόσμιος για το ποιητικό του έργο και για την αγωνιστική στάση που ακολούθησε στη ζωή του, τόσο άρρηκτα και τα δυο συνυφασμένα με την πάλη ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
“Ο φόβος μέσα μου έγινε βαθύ τραγούδι, κρέμασα στα μπαλκόνια τις φωτογραφίες των ανταρτών με τις μακριές γενειάδες, ολόρθους πάνω στ’ άλογά τους τους κρατάω ζωντανούς στη μνήμη…”
“Μα σ’ αυτό το βασίλειο των δακρύων και του αίματος, της αμαρτίας, του πόνου, της αναντρίας και του άδικου, κοχλάζει ο αγώνας, και με βήματα βαδίζει γοργά κατά το τέλος το ιερό του, με μια κραυγή: «Ψωμί! Ψωμί, ή μολύβι!»”
Σαν σήμερα γεννήθηκε η ποιήτρια και ηθοποιός Κατερίνα Γώγου. Αντισυμβατική και ασυμβίβαστη, με τους γεμάτους οργή στίχους της καταδίκασε με πάθος την αθλιότητα και τα αδιέξοδα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας.
“Θα ξανακάνουμε την θάλασσα μας ήρεμη και φεγγοβόλα κάστρο απόρθητο κι αγέρωχα θα ορκιστούμε να την διαβαίνουμε…”
Ένα αδημοσίευτο ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη
“Φυλάχτε σαν τα μάτια σας τη Λαϊκή Εξουσία, έτσι θα πιάσει μοναχά ο αγώνας κι η θυσία…”
“Οι λέξεις και οι αριθμοί τραγουδάνε ανάμεσα σε δυο πολέμους κι έναν πικρό καφέ…”
“Ό,τι απεύχεσαι, αυτό θα έρθει πάλι, αφού ξορκίζεις το κακό με ευχολόγια και ό,τι έδιωξες γυρίζει στο κεφάλι, άλλαξε ο χρόνος, σταματήσαν τα ρολόγια…”
“Ω άμοιροι άνθρωποι! Αλλοίμονο, το κενό της ψυχής είναι η πιο βαρειά συμφορά. Λόγια μιλάτε πολύτροπα, για να την καταλάβετε, πως καμμιά παρηγοριά δε μας φτάνει…”
