Για το απευκταίο…

Σάββατο βράδυ γύρω στις 10.

Σε μια γειτονιά στον αστικό συνοικισμό, με την προοδευτική  ταυτότητα.

Ένας εκκωφαντικός θόρυβος κρέμασε πάλι τους περίοικους στα μπαλκόνια. Οι πιο σβέλτοι γεμάτοι αγωνία κατέβηκαν κι έτρεξαν στο σημείο, ενώ συγχρόνως μια “εκκωφαντική” ενδόμυχη ευχή συνόδευε τον απόηχο του τρόμου. Η αυθόρμητη, η ανεπιτήδευτη, η γνώριμη πια κι αυτή ευχή.

“Θεέ μου το κακό να ‘ναι μόνο στα σίδερα…”

Σταυροδρόμι με διαρκή κίνηση.

Και το σκηνικό τόσο γνώριμο μετά από τόσες επαναλήψεις. Τόσο ίδιο το σενάριο του τροχαίου μετά από τόσες φορές…

Σε σαράντα λεπτά έφτασε ένα ασθενοφόρο. Απ’ αυτά που πριν λίγες μέρες  ήταν επισήμως παρατεταγμένα  στην υποδοχή του επίσημου επισκέπτη της “Υγείας” και των εγκαινίων. Αλήθεια πόση ώρα χρειάζεται απ’ το Νοσοκομείο μέχρι το προαναφερόμενο σημείο, τρία χιλιόμετρα όλο κι όλο σε μια επαρχιακή πόλη, για ένα ασθενοφόρο με αναμμένο φάρο..;  (Κι απ’ όσο μας βεβαιώνεται, οι οδηγοί των ασθενοφόρων -όσα και όπου υπάρχουν εν λειτουργία- είναι και ευαίσθητοι και ευέλικτοι).

Μετά το ασθενοφόρο ακολούθησε και η τροχαία.

“Θεέ μου να ναι μόνο τα σιδερικά…”

Η ευχή εισακούστηκε.

Μα κάποιες φορές δεν εισακούεται για τον Ντελιβερά, που κυνηγάει νυχτιάτικα  το ένα ευρώ ή ποιος ξέρει ακόμα και το πενηντάλεπτο,  για τα δύο παιδιά, για το ένα παιδί, ακόμα και για τον εαυτό του μόνο. Κυνηγάει την ελπίδα να αγγίξει για αυτόν το μήνα έστω και λιγότερα των οκτακοσίων. Λες..;;;

Πάνω κάτω τα οχτακόσια.  Τρέχει  ασταμάτητα,  να ικανοποιήσει τις γαστρονομικές μας παραξενιές. Τρέχει και βάζει κάθε στιγμή το κεφάλι του στον τουρβά μαζί μ’ ένα στόχο. Εκείνον της στοιχειώδους επιβίωσης δίχως παραπανήσια.

Δίχως  ταξίδια, δίχως διακοπές, δίχως επώνυμα ρούχα, δίχως καινούριο ποδήλατο για τα παιδιά. Δίχως όνειρα. Τα όνειρα όπως και η κατανόηση του “δημογραφικού” κοστίζουν ακριβά σ’ αυτή τη χώρα..! Και είναι εφικτά για κείνους που δρέπουν τις γενναιόδωρες αυξήσεις.

Οι ευχές εισακούστηκαν. Μήπως όμως είναι καιρός να κινηθούμε και μεις (“συν Αθηνά και χείρα κίνει”) ως περίοικοι, ως Τροχαία, ως Δήμος ή όπως αλλιώς λέγονται οι αρμόδιες υπηρεσίες..;;;

Φτάνει πια αυτός ο τρόμος κάθε λίγο, καταμεσήμερο ή μεσάνυχτα. Φτάνει το όποιο κόστος. Υγειονομικό, ψυχικό, υλικό. Φτάνει τόσος φόρος, τόσος εφησυχασμός και αδιαφορία μπροστά σ’ ένα επόμενο απευκταίο…

Χρύσα Μπαΐρα