Δύο ποιήματα του Στρατή Γαλιάτσου
“…Θα επιμένεις στη ζωή. Ίσως τούτο να μην είναι τύχη καλή για σε. Υποχρέωσή σου όμως είναι, για πείσμα του εχθρού, να ζεις έστω και μια μέρα παραπάνω…”
Από την αρχαιότητα μέχρι και τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου.
“Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου, Πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου…”
“Καλέ παππούλη, καλέ σύντροφε, καλέ παιδόπουλο μπάρμπα Βασίλη, ντουφέκια κλέφτικα ελασίτικα κρέμονται στα κλαδιά του τραγουδιού σου…”
“…Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά Οι τοίχοι του κελιού το μυστικό το κράτησαν…”
“Κάθε σμπαριά και είκοσι. Διακόσιοι όλοι μαζί. Και του Σκοπευτηριού η γης ρουφούσε άλικο αίμα, που τα φασιστοτέρατα οι γερμανοί ναζί ξέσκιζαν σάρκες και καρδιές. Όχι όμως και το πνεύμα…”
«Το Χέρι», του σημαντικού μα σχεδόν άγνωστου Ευρυτάνα ποιητή Θόδωρου Σκουρλή, έγινε έναν καιρό πανεργατικό εμβατήριο.
Ο Αλέξανδρος Βαλσαμής μάς έκανε ένα όμορφο δώρο. Το ποίημά του με τίτλο “Η Σπειροειδής εξέλιξη” πήρε το 2ο βραβείο στην κατηγορία Ποίηση στον Διαγωνισμό Λογοτεχνίας για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ.
“Θα φτιάξω ένα παλάτι, που δεν ξανάδε η γης, νάμπης βασίλισσά μου κι’ αστέρι της αυγής.”
