“Απ’ το νερό του ποταμού, Που κατατρόπωσε το βουνό Και βρήκε δρόμο να βγει στη θάλασσα…”
“Κοιμήσου τώρα πιο βαθιά, η θέση σου ήτανε πάντοτε άδεια, χρειάζονται πολλές αλήθειες για να πεις ένα ψέμα…”
Απ’ το Κιντσαμαλί, απ’ όπου είναι τα μάτια σου πλασμένα μέχρι τα πόδια σου για μένανε χυμένα στη Φροντέρα είσαι το μαύρο αργιλόχωμα που ξέρω: μες στα λαγόνια σου απ’ την αρχή όλο το στάρι αγγίζω.
“Σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα και άλλα σπαθιά θα δεις πλάι στο δικό σου ν’ ανοίγουν τον δρόμο…”
Ένα ποτάμι από όρκους / κυλάει στα μαλλιά σου, σταματάει για λίγο στο στήθος σου, πήζει στο τέλος σ’ ένα λακκάκι μελάσας / στης κοιλιάς σου το κέντρο, παραβιάζοντας την κρουστή σου τη σάρκα από νυχτερινά μυστικά.
Αθέμιτος πόνος – Ανάκληση μνήμης: Δυο αδημοσίευτα ποιήματα του Γιώργου Δ. Μπίμη
“…ελλάδα, το φως σου στεγνώνει τις στέρνες μας –στις απεργίες και τις διαδηλώσεις ξεδιψάμε– το φως σου βάζει φωτιά στα σπαρτά μας –με σίδηρο και αμόνι χορταίνουμε– το φως σου ξεπετσιάζει τα δάχτυλά μας –τις γροθιές σφιχτές στις τσέπες μας κρατάμε–…”
Εσύ κυνηγημένο αγρίμι, διωγμένος απ’ το σπίτι σου Σακατεμένος από μάχες που βία ωμή τις γένναγε Κι αιώνες βαρβαρότητας με βιαστές και μακελλάρηδες Που σου έδιναν επιλογή: νεκρός ή σκλάβος.
“…τώρα είναι η ώρα αν πρόκειται να σωθούμε Χαστούκι στην καπιταλιστική εντροπία…”
Εξήντα χρόνια από την πρώτη έκδοση του αντιπολεμικού μυθιστορήματος (1962) | «Ο μεγάλος ένοχος για την ανθρώπινη δυστυχία, ο εχθρός κάθε προόδου είναι ο πόλεμος και τα οικονομικά συμφέροντα που τον προκαλούν»
