Δεν είναι άγνωστο το ποίημα που έγραψε ο Κώστας Βάρναλης για τη ΛΔ Κίνας. Αυτό που δεν είναι πλατιά γνωστό, είναι ότι ο μεγάλος μας ποιητής έχει μεταφράσει κινεζική ποίηση, με δείγμα της δουλειάς του να δημοσιεύεται ίσως για πρώτη φορά το 1961, στο περιοδικό «Φιλολογική Πρωτοχρονιά».
«Της ζωής μου τα δυο μεγάλα σφάλματα τα πλέρωνα εβδομήντα χρόνια. Πρώτο: ζητούσα την αλήθεια σ’ ό,τι μάθαινα και δεύτερο: την έλεγα στα πλήθη» – Χρονολόγιο της ζωής του επαναστάτη ποιητή Κώστα Βάρναλη.
Μαζί με τη Ζωρζ Σαρή καταφέρνουν να καθιερώσουν από κοινού ένα ξεχωριστό λογοτεχνικό είδος: το “παιδικό-πολιτικό μυθιστόρημα”, που καταφέρνει να κάνει αυτό που αποφεύγουν επιμελώς τα σχολικά βιβλία: να πει στα παιδιά την αλήθεια για το έπος της Αντίστασης και τα μεγάλα γεγονότα του περασμένου αιώνα.
Η δράση του μυθιστορήματος εξελίσσεται στη Σαγκάη την περίοδο της συντριβής των Κοµµουνιστών
«Το ποίημα αυτό το ’γραψε ο Ελυάρ μέσα στα χρόνια της κοινής σκλαβιάς των δυο λαών μας, γαλλικού κι ελληνικού. Το δημοσίεψε στο λεύτερο πια Παρίσι στις 9 Δεκεμβρίου 1944, κατά τις μέρες του τιτάνιου Δεκεμβριανού αγώνα του λαού μας που συγκλόνισε τότε όλον τον ελεύθερο πνευματικό κόσμο και τους δημοκρατικούς λαούς».
“Σκότωσαν έναν άνθρωπο Έναν άνθρωπο που ήταν κάποτε παιδί Σ’ ένα μεγάλο τοπίο Μια κηλίδα αίμα Σαν ήλιος που βασιλεύει…”
Ποίημα του Γιάννη Ρίτσου εμπνευσμένο από την ηρωική μάχη της Αθήνας, ενάντια στην ωμή στρατιωτική επέμβαση των Άγγλων, το Δεκέμβρη του 1944.
Το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, το μεγαλύτερο ομαδικών έγκλημα των χιτλερικών καταχτητών στην Ελλάδα συγκλόνισε και ενέπνευσε τους ανθρώπους των γραμμάτων και της τέχνης, πολλοί από τους οποίους συμμετείχαν ενεργά στην Αντίσταση.
Ήταν πολλοί. Το παράπτωμα βαρύ. Ονειρεύτηκαν το μέλλον. Λίγοι αυτοί που προσπάθησαν να τους το κλέψουν.
Πάνω στην κορφή του λόφου έχουν στήσει ένα τεράστιο κάτασπρο σταυρό και παρακάτω, στην πλαγιά, είναι σχηματισμένη, με άσπρες πάλι πέτρες, η ημερομηνία: 13-12-43…Τι να ‘γινε άραγε εκεί σε μας αυτή τη μέρα;..
