Και πάλι ο δούρειος ίππος κάτω απ’ τον ήλιο και τα χελιδόνια σανίδα τη σανίδα καρφί το καρφί κατασκευάζεται. Μαθημένη όμως από καρφιά δεν ξεγελιέται η Άνοιξη!
Ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα κρούσματα κορονοϊού στην Ισπανία, ο σπουδαίος λογοτέχνης είχε αγωνιστεί στο πλευρό του Αγέντε , για να γνωρίσει διώξεις από τη δικτατορία Πινοτσέτ, κατορθώνοντας να διαφύγει και να πολεμήσει υπέρ των Σαντινίστας στη Νικαράγουα.
“Πρέπει να ξέρης, Ιησού μου, ότι η θρησκεία την οποίαν εδίδαξες εις τον Κόσμο, δεν υπάρχει πλέον εκεί κάτου· επειδή από καιρό σε καιρό, και από λίγο σε λίγο, την αλλάξαν· όλην· ώστε τώρα δεν έμεινε παρά τ’ όνομά σου απάνου σε μια σωρεία θρησκευτικών εθίμων, οπού τα λένε θρησκεία σου…”
Οι καλύτερες μέρες μου κάπου χάθηκαν. γρατζουνιές από σκέψεις. ρινίσματα από επιθυμίες. μίλησα με λόγια. με σιωπές. με πράξεις. μίλησα με χαμόγελα. πιο μετά θα βγάλω τα σκουπίδια. έχω κι εκεί κάποια κομμάτια μου.
Η καθολική εκκλησία τον αφόρισε ως “διαβολικό πρώην χριστιανό” επειδή ήταν κομμουνιστής, εκατομμύρια παιδικές και όχι μόνο καρδιές συνεχίζουν να συγκινούνται από τα μηνύματά του ενάντια στη φτώχεια, την κοινωνική αδικία και τον πόλεμο.
“…Κι εκεί που αρχίζει η προσδοκία του κόσμου, πάντα ένας Ιούδας σπέρνει πάλι την αμφιβολία στις αναποφάσιστες συνειδήσεις, για να μεσουρανήσει η μέγιστη θανάσιμη αμαρτία,..”
“…Να ΄σαι αυτό που δεν ήταν οι άλλοι. Μην είσαι χαζός. Μην βγεις απ΄το δωμάτιο! Δώσε λόγο ύπαρξης στα έπιπλα εντός. Να γίνεις ένα με την ταπετσαρία. Κλειδαμπαρώσου και ταμπουρώσου πίσω απ΄την ντουλάπα εδώ…”
“Ο Απρίλης κι η Σελήνη μέσα στο άλσος σμίξαν. Το μεσονύχτι μεθυσμένοι περάσαν μ’ ευθυμία. Και τώρα στη γαλήνη είναι απλωμένη ρεμβαστική ματιά, η μελαγχολία…”
“Στην καλύβα πέρα έγινε η σύναξη Μόλις το σύνθημα δόθηκε…”
“Στο μυαλό μου ζούνε μονάχα οι ίδιες λέξεις. Τριγυρνούν σαν κομψευόμενες χήρες, προσέχοντας να μην βρεθούνε ποτέ η μία απέναντι στην άλλη. Χρόνια πολλά τις βλέπω να παιχνιδίζουν τα βλέφαρα, κάθε φορά που προσπαθώ να τις διώξω”
