Λένε το λοιπόν πως στο Μαντζιλάρι έχει φανεί… λέει, έχει φανεί ένα άσπρο χελιδόνι. Ολόασπρο σαν το χιόνι. — Ε, και; — Μα δεν ξέρεις, λοιπόν, που άμα ένας άρρωστος το δει γιατρεύεται μεμιάς ό,τι αρρώστια να ’χει; Ένα άσπρο χελιδόνι, μια φορά στα ’κατό χρόνια φαίνεται…
Ένα ποίημα του Θεοχάρη Παπαδόπουλου
Ένα τραγούδι που γράφτηκε το 1980 κι έμεινε κλεισμένο στο συρτάρι 40 χρόνια βγαίνει σήμερα στο φως. Ένα τραγούδι γεμάτο παλμό και επίκαιρα μηνύματα, που μοιάζει σα να γράφτηκε σήμερα! Ο Γιώργος Κοφινάς μελοποίησε το μνημειώδες ποίημα του μεγάλου Τούρκου κομμουνιστή ποιητή Ναζίμ Χικμέτ και το τραγούδι ερμηνεύει ο Νίκος Τάγκας.
Ο κόσμος είναι μια σφαίρα μαγική που πάει του χαμού αν δεν πετάξει ο άνθρωπος αν δεν μπορεί να δει το διάφανο αστραφτερό γυαλί της.
Με αφορμή την επέτειο γέννησης του μεγάλου Χιλιανού ποιητή και τα 150 χρόνια από τη γέννηση του Λένιν, τρία αποσπάσματα από την «Ωδή στον Λένιν», που γράφτηκε «όταν ο Νερούδα γύριζε τον κόσμο εξόριστος του φοβερού διχτάτορα Γαβριέλ Γονσάλες Βιδέλα»…
“Αν βγω περίπατο με τις νεκρές μου φίλες, θα δείτε χίλια κορίτσια με τρυπημένα στήθη ακάλυπτα, να σας φωνάζουν «γιατί μας στείλατε έτσι νωρίς να κοιμηθούμε σε τόσο χιόνι, αχτένιστες, κλαμένες;»…”
Μια μέρα, στα καλά καθούμενα (αλήθεια, πώς τους ήρθε;) τα δέντρα αποφάσισαν ότι τους χρειαζόταν κάποια ανώτερη αρχή. Τίποτε δεν είχαν να χωρίσουν μεταξύ τους· τίποτε δεν διεκδικούσαν το ένα από τ’ άλλο· συναλλαγές, που ήσαν πάντα καθαρές και τίμιες, είχανε μόνο με το χώμα, τη βροχή και τον ήλιο· τι στην ευχή τη θέλανε, λοιπόν, αυτή την ανώτερη αρχή, αυτήν την εξουσία πάνω απ’ τα κεφάλια τους;
«Να μην έρθουν ξανά εκείνα τα χρόνια» αυτό μονάχα είπε στο μέλλον κοιτά και δε σταματά να χαμογελά Ομορφιά Γυναίκας. Ποιότητα Ανθρώπου
Ας μην μας κάνει εντύπωση που οι ανθολόγοι, οι ιστορικοί της Λογοτεχνίας, οι δοκιμιογράφοι θάβουν συνεχώς τον Στούρνα. Το μέλλον θα τον δικαιώσει. Αφού είναι βέβαιο πως θα σκύψουν στο έργο του και θ’ ανακαλύψουν αναμφισβήτητες αρετές μεταγενέστεροι μελετητές που θα θελήσουν να καθαρίσουν στη Λογοτεχνία μας την ήρα από το σιτάρι. Το αληθινό από το ψεύτικο…
“Ψυχή μου! τι λιακάδα! τι ουρανός! τι φύσις! αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές, κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις, και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές…”
