Αδημοσίευτη ποίηση του Γιώργου Δ. Μπίμη
“Ξέρετε, η ζωή είναι για όλους, το φαΐ, το νερό, ο τοίχος του σπιτιού, τα ασπρόρουχα, το χάδι, το φίλημα. Πού χάθηκαν οι άνθρωποι και παγώνω στην σκέψη των εξόριστων της γης;”
“Τόσα πηγάδια, τόσες μέρες, Πώς δε γέμισαν Τόση ομορφιά, τόσες παγίδες – Πώς μου ξέφυγαν! – Πώς δε μπορώ Μέσα στα χρόνια των ωρών μου Να συνταχτώ μ’ ένα ωραίο ψέμα…”
“Της εξορίας τα μαύρα βράχια μάτωσαν αδρά Απ’ τ’ όνειρά σου τα ωραία, τ’ απελευθερωτικά Τα λόγια σου ειρήνης σάλπιγγες ηχήσαν δυνατά Στα πέρατα του κόσμου τα πιο βαθιά.”
“Είναι κάποιες φορές, που χιλιάδες ματιές, ξεπηδούν στης ζωής την οθόνη… Σε κοιτάνε βαθιά, σου μιλάνε σοφά, σαν γερόντοι που μείνανε μόνοι.”
“Χαρά είναι η δύσκολη ζωή κι ο δρόμος της ανηφόρας, εμπρός λοιπόν συνεχίζουμε…”
“Η επιστροφή στο “μεσαίωνα” δρομολογείται. Δυστοπικές εμπειρίες αφάνταστης ωραιότητας κοσμούν τους πίνακες των μελλοντικών ζωγράφων.”
“Ήταν νέοι αυτοί που ανηφόριζαν τον αχυρένιο ήλιο· αυτοί που έδεναν το κόκκινο μαντήλι στου κόσμου τ’ αγνάντι, εκείνο, στο πικροχαμογέλιο της αυγής, οπού άπλωναν το δίχτυ στην μεταλαβιά της μέρας…”
Αδημοσίευτο ποίημα του Γιώργου Δ. Μπίμη
“Τόσα χρόνια μετά μα εμείς δεν σε κλαίμε· είσαι αθάνατος πια και σε νου και καρδιά και τραγούδια σου λέμε.”
