Σκέψη εναντίον βδέλλας

Μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία, λέει το άσμα. Για το άσμα ασμάτων καλύτερα να μη συζητήσουμε, γιατί η ποιητική του προσέγγιση του έρωτα πέρασε η εποχή που μπορεί να είναι έμπνευση ή και σχολείο γραφής για όσους τυχόν το πιάσουν στα χέρια τους, και μπορεί να γίνει κι αυτό αντικείμενο εκμετάλλευσης και ματζούνι – ξόρκι τσαρλατάνων. Το κυνήγι της αθανασίας σε εποχές ζοφερής αβεβαιότητας και κοινωνίες συστηματικά και κατακλυσμιαία εκμεταλλευτικές έχει γίνει επάγγελμα για έναν δυστυχώς πολυάριθμο εσμό ανθρώπων της διπλανής πόρτας.

Τσαρλατάνοι με ή χωρίς πτυχίο. Ιατρικής, ψυχολογίας, βιολογίας, και όποιας άλλης …ίας, στήνουν γραφεία, ιατρεία, κλινικές, κέντρα ευεξίας και απευθύνονται διά ζώσης και πανάκριβα σε πληθυσμούς ολόκληρους αφελών, απελπισμένων, ματαιόδοξων, άδολων και δολίων. Πουλάνε τα πάντα σε όλα τα πεδία, διά πάσα νόσον και μαλακία, και πλουτίζουν σ’ ένα πεδίο εκτεταμένης ινφλουεσάδικης διαφθοράς, που γιγαντώθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τη διαδικτυακή ξεσαλωμένη ελεύθερη αγορά. Αν οι θύτες είναι πολλοί, τα θύματά τους είναι υπερπολλαπλάσια.

Δεν είναι καινούργιο το φαινόμενο, και παραμένει άθλιο όπλο της εξουσίας και της χειραγώγησης των μαζών από τότε που ο άνθρωπος κατέφευγε στον μάγο της φυλής, μέχρι το χριστεμπόριο, τα σκόρδα, τις αργυρές λάμες ή σφαίρες για τους βρικόλακες, τα φυλαχτά με σκατά μύγας και τα προ και μετά βιάγκρα ματζούνια για …γονιμότερες νύχτες και μέρες. Ο διαδικτυακός τσαρλατανισμός όμως που βάδισε στα χνάρια των Αμερικανών τηλεπαστόρων είναι – δεν μπορώ να το πω σαφέστερα – η πιο αγοραία αγορά ψυχονοητικού σκλαβοπάζαρου, στο ιερότερο των πεδίων, που είναι η Υγεία.

Αυτό που εξεγείρει και εξοργίζει όσους δεν πιάστηκαν σε τέτοια δίχτυα, μα από κόπο, μα από τύχη, μα από κουλτούρα οικογενειακή, κυρίως όμως από παιδεία και πολιτικό ορθολογισμό, είναι ένα ερώτημα – τρύπα που συνοδεύει κάθε καινούργια ανώνυμη ή επώνυμη τραγωδία: Μα δεν σκέφτηκε κανείς, ένας τέλος πάντων, ότι…;

Στρατηγέ μου, ο άνθρωπος έχει ένα ελάττωμα, ξέρει να σκέφτεται! Πιο καίριο σύνθημα, θέση, υπενθύμιση και πολιτισμένα έμμεση προτροπή δεν μπορούσε να βρει η ΚΝΕ φέτος στο Φεστιβάλ! Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι εκμεταλλευτές της παραλυτικής ανθρώπινης σκέψης, με κίνητρο πάντα το κέρδος, αυτές τις μέρες που το Φεστιβάλ υψώνει νεανικό πολιτικό ανάστημα πολλαπλασιάζουν τον εκφοβισμό της παρεκτροπής, της τεχνητής σκέψης της τεχνητής νοημοσύνης. Το ξύσιμο μιας πέτσας, μιας κακοφορμισμένης μύξας, ενός ελκυστικά γυαλιστερού ιστού δηλητηριώδους αράχνης που περιβάλλει τη σκέψη των ανθρώπων μαζικά, σαν μια επιδημία παράδοσης του νου στις συμπεριφορές των μαϊμούδων, εκτείνεται από τις δολοφονικές μπουρδολογίες του Τραμπ μέχρι την αποδαιμονοποίηση του αγκυλωτού σταυρού. Η εξαθλίωση των μαζών μέσα από τα όπλα των πολέμων, της φτώχειας και των διωγμών επιτέθηκε στην ανθρώπινη σκέψη με αντιεμβολιαστικά κινήματα και τεχνικές ευεξίας, που «μοντερνοποίησαν» τις βδέλλες των μεσαιωνικών αφαιμάξεων. Το αίμα, που έτσι κι αλλιώς έχει εμπορευματοποιηθεί και πολιτικοποιηθεί, όχι μόνο χύνεται αλλά αλλάζεται με την ευκολία που πατάει κανείς ένα μυρμήγκι που δεν βλέπει. Ο σαρκασμός στη φράση του Μπρεχτ για το ελάττωμα της σκέψης, ευθεία απάντηση στη διαστρεβλωτική εκδοχή του «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», είναι πύρινο λάβαρο στον ιδεολογικό και πολιτικό αγώνα των κομμουνιστών, που ορθοφρονούν και στις αθλιότερες μέρες της καπιταλιστικής εσχατολογίας. Είμαστε σκεπτόμενοι, είμαστε ελαττωματικοί, και ευτυχώς μπορούμε να αντισταθούμε στον ιμπεριαλισμό της αποβλάκωσης και της εξουθένωσης των ανθρώπων που προσπαθούν να ικανοποιήσουν τις βασικές τους ανάγκες. Αν δεν σκεφτούμε τι είναι ο άνθρωπος και τι δικαιούται, θα χαθούμε. Και εμείς δεν θα πάμε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Θα πάμε να τρυγήσουμε, να φτιάξουμε κρασί, για να χαρούμε τη ζωή.