Η ενδιάμεση εξαπάτηση

Η Αμερική είναι – παλιότερα θα λέγαμε – ένα ψηφιδωτό, σήμερα ένα θολό γιγάντιο πίξελ, αποτελούμενο από εκατομμύρια πιξελάκια. Ετσι στήθηκε πάνω στη γη των Ινδιάνων από την Αλάσκα μέχρι τον Κόλπο του Μεξικού, και πορεύεται με μια ενοποιητική «κόλλα», που πόρρω απέχει από την ευρωπαϊκή αντίληψη περί έθνους και μπορεί να βαφτίζεται στο Σύνταγμά της ως ευτυχία (the pursuit of happiness: το κυνήγι της ευτυχίας, συστατικό του αμερικανικού «έθνους»), όμως αν δεν διαβαστεί ως πλούτος – πλουτισμός δεν λέει τίποτα σε κανέναν …Αμερικάνο. Η Αγρια Δύση, από τους χρυσοθήρες μέχρι τους θηρευτές σπάνιων γαιών και σερίφηδες των μάικροτσιπ, είναι αμερικάνικος μονόδρομος που οδηγεί στη μήτρα του σύγχρονου καπιταλισμού, από την οποία ξεφύτρωσε, γιγαντώθηκε η Δύση των ημερών μας.

Οι Αμερικανοί πολίτες, πάσης φύσεως, πάσης επιλογής, φύλου, θρησκείας, ταυτότητας,καταγωγής κ.λπ., αδυνατούν να σκεφτούν έξω από την απολύτως εξατομικευμένη καπιταλιστική λειτουργία του εγκεφάλου τους. Είναι σαν κατοικίδια ή αδέσποτα των λύκων της Γουόλ Στριτ, που κάπου κάπου παίζουν και τα προσκοπάκια, που μετατρέπονται σε ήρωες όταν οι αποκοτιές τους απλώς δεν έχουν αντίτιμο – αμοιβή. Για παράδειγμα, σ’ αυτό το κυνήγι της ευτυχίας και της αυτοεκπλήρωσης στην Αμερική ο Θεός είναι τόσο πανταχού παρών για όσους πιστεύουν, που μπορεί να έχει και μια προσοδοφόρα τηλεοπτική παραγωγή και να πουλάει από μουσική μέχρι συγχωροχάρτια με κύκλωμα τηλεπωλήσεων. Οι …συνηθισμένες μπίζνες με τον θεό ή τον διάολο αδιάφορο, είναι το πραγματικό κυνήγι και όχι η μελωδία της ευτυχίας. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η βιομηχανία του θεάματος, η καρδιά του σινεμά, λέγεται άγιο ξύλο, και στο πιο κοσμοπολίτικο η Μέκκα του κινηματογράφου.

Με αυτό το αναγκαστικά τουιτεράδικο φόντο, καθίστανται αβάσταχτης ελαφρότητας οι αναλύσεις περί της τύχης του αμερικάνικου καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού με φωτισμό έντεχνο των επιμέρους πίξελ, ανάλογα με τα συμφέροντα των ντόπιων με τα πέραν του Ατλαντικού συνδεδεμένα μαζί τους. Κι έτσι ακούς κάτι μπούρδες για αντισυστημικές επιλογές ρήξης με το κατεστημένο κι άλλα τέτοια για το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων αμερικάνικων εκλογών, που υποθέτω ότι θα ακούει ο Γιάννης Αντεντοκούμπο και θα ξεκαρδίζεται. Και το λέω αυτό γιατί η αναφορά στους ελληνικής καταγωγής Αμερικανούς και την υπέρ βοήθεια που θα υπερπροσφέρουν στην υπεραγωνία μας απέναντι στην υπερΤουρκία, είναι μια ταινία που δεν έχει κόψει ούτε ένα πραγματικό εισιτήριο σ’ αυτόν εδώ τον τόπο.

Η αλήθεια είναι ότι ο τραμπισμός ήταν και παραμένει η αμερικάνικη πολιτική καινοτομία, που πήρε κάτι από τον στόμφο του Αδόλφου και τη μεγαλομανία του Μουσολίνι, τα έβαλε σε ένα υπερσύγχρονο μπλέντερ και έδωσε, με τα συνεταιράκια και τις βρωμοπαρέες του, το νέο αφήγημα του μάγκα – πολιτικού. Αυτού που θέλει την πολιτική ως επιχείρηση και τη Γάζα Ριβιέρα, φετίχ τον πρώτο γυναικείο κώλο που θα βρεθεί μπροστά του, κι άλλα τέτοια κρεμασμένα μαζί με το βαλιτσάκι των πυρηνικών κωδικών στα βρωμόχερά του. Στις ενδιάμεσες εκλογές δεν ξύπνησαν τα θύματα της τραμπικής νοημοσύνης που έχουν κρεμάσει τη σύνταξη τους από την τιμή της μετοχής του κάθε δυνάστη τύπου Μασκ, που έχει χαρέμι χωρίς να είναι μουσουλμάνος. Τα τραμπίδια όπως και τα ναζίδια και τα φασιστίδια είναι βακτήρια ανθεκτικά, εντός – εκτός κάλπης, και ξέρουν ότι στην Αμερική και οι θεσμοί είναι μπίζνες. Απεχθείς μεν, συνήθεις δε. Να χαρακτηρίζει κάποιος τον Τραμπ ηττημένο εθνικιστή είναι σαν να δέχεται ότι ένας άεργος ντόπιος με δωσιλογική οικογενειακή κληρονομιά και τατουάζ τον αγκυλωτό σταυρό στο μπράτσο έχει δικαίωμα να πουλάει σαν μπρελόκ τον κασιδιαρισμό, όπως ο πλανητάρχης τα καπελάκια του μπέιζμπολ. Δεν ξέρω τι έχασε ο Τραμπ, λεφτά πάντως όχι, ξέρω ότι αυτό που κέρδισε είναι ο διασκορπισμός των τραμπιδίων του σε αγορές που ψωνίζουν ως δήθεν εναλλακτική τάση το στιλάκι Κασιδιάρη, ανάμεσα στην Ζωή και στον Αδωνι, στον Πολάκη και στην Τζάκρη. Τέτοιο τραμπίδιο, ναζίδιο, είναι και το φιδάκι που ξεμύτισε απ’ την μπουζού, όπως έλεγε τη φυλακή η Ζαρούλια, και …πολιτεύεται με ύφος βόα κροταλία. Κι εμείς από φίδια ξέρουμε…