Πάντα θα μισούν το Πολυτεχνείο…
…εκείνα τα «ευήκοα ώτα» που διαπαιδαγωγήθηκαν στη μιζέρια, στη συμμόρφωση και υποταγή, που θέλουν τον λαό σκλάβο – ραγιά και όχι πρωταγωνιστή
Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973 σηματοδότησαν τον Φοιτητικό – Παλλαϊκό ξεσηκωμό, την κορύφωση της αντιδικτατορικής πάλης ενάντια στην χούντα των Συνταγματαρχών, που εκπροσωπούσαν ένα βίαιο αυταρχικό κράτος, που έδινε «γη και ύδωρ» σε εφοπλιστές, βιομηχάνους, μεγαλοεργολάβους και τυραννία, φόβο, καταπίεση στον λαό.
Δεν είναι τυχαίο ότι στις πρώτες μέρες του πραξικοπήματος του 1967, η χούντα που έπιασε απροετοίμαστο το αγωνιζόμενο κίνημα της εποχής, είχε συλλάβει τις πρώτες μέρες, κομμουνιστές που δρούσαν μέσα από την ΕΔΑ, πρωτοπόρους συνδικαλιστές, ριζοσπάστες, έντιμους ανθρώπους του λαϊκού μόχθου – αγωνιστές, φυλακίζοντας κατά χιλιάδες, στέλνοντας τους εξορία.
Ήθελε να χτυπήσει και να καταστείλει όλους αυτούς που πάλευαν και αγωνίζονταν για καλύτερες συνθήκες ζωής του φτωχού λαού, για κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες, κόντρα σε όλους αυτούς που ύφαιναν αντιλαϊκούς – αντιδραστικούς σχεδιασμούς και ήθελαν τον λαό να ζει φοβισμένος, στο περιθώριο της πολιτικής και κοινωνικής ζωής.
Τέτοιες δυνάμεις ήταν το παλάτι, τα αστικά κόμματα, που εκπροσωπούσαν τμήματα του κεφαλαίου, όπου στα πλαίσια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού σκηνικού, οξύνονταν οι αντιθέσεις μεταξύ τους, για το ποιος θα έχει περισσότερα ερείσματα στο σύστημα, στην αστική εξουσία και κυρίως στο στρατό.
Η δικτατορία αποτέλεσε μορφή διαχείρισης του αστικού πολιτικού συστήματος, δείχνοντας απροκάλυπτα το τυραννικό πρόσωπο της καπιταλιστικής εξουσίας, που δεν έχει θέμα να εναλλάσσει τον αστικοκοινοβουλευτισμό με ανοιχτά στρατιωτικά πραξικοπήματα, όταν νιώθει ότι δεν διασφαλίζονται τα μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα ταξικά της οικονομικά συμφέροντα.
Το Πολυτεχνείο ήταν η κορύφωση της αντιδικτατορικής πάλης του λαού και της νεολαίας που την αντιπάλεψε από την πρώτη μέρα, παρά το κλίμα αυταρχισμού, καταστολής, εκτοπίσεων και φόβου που είχε επιβάλλει η χούντα.
Το Πολυτεχνείο δεν ήταν τα δεκάδες γνωστά ονόματα που εξαργύρωσαν την όποια αγωνιστική τους παρακαταθήκη, για να ενσωματωθούν και να αφομοιωθούν στο σύστημα, που είναι αυτό που αναπαράγει τον παρασιτισμό και δημιουργεί το έδαφος για ρεμούλες και εξαγορές.
Είναι το βολικό αφήγημα για αυτούς που μισούν το πολυτεχνείο και μισούν την λαϊκή πάλη, τους λαϊκούς αγώνες ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση.
Είναι αυτοί που θέλουν τον λαό να ζει προσκυνημένος, υποταγμένος.
Να μην αμφισβητεί, να μην αγωνίζεται, να μην παλεύει για την ζωή του, για τα δικαιώματα του.
Αυτοί μισούν το Πολυτεχνείο, που θέλουν και σήμερα τον λαό απαθή, αδρανή, να μην ξεσηκώνεται, να δέχεται αγόγγυστα και αδιαμαρτύρητα τις πολιτικές που αναπαράγουν την φτώχια, την κακομοιριά, την μιζέρια, την εξαθλίωση και ανασφάλεια.
Στο Πολυτεχνείο μίλησε ο ίδιος ο λαός, η νεολαία, που γκρέμισαν τα τείχη της φοβέρας και τυραννίας και στραπάτσαραν την ψεύτικη εικόνα περί φιλελευθεροποίησης της χούντας, ξεσκεπάζοντας τους στόχους και τους σκοπούς της, που ήταν συνυφασμένοι με τα σχέδια της εγχώριας αστικής τάξης και των Αμερικανών στη χώρα.
Η μετάβαση στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν δικαίωσε τα πολιτικά – κοινωνικά αιτήματα και τους πόθους του λαού για κοινωνική προκοπή και ευημερία, μένοντας έτσι επίκαιρα τα συνθήματα του Πολυτεχνείου, για Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία σε περίοδος πολεμικής προετοιμασίας και αδιεξόδων του συστήματος της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
Καμία μεταμφίεση του αστικού πολιτικού συστήματος, της εξουσίας του κεφαλαίου, δεν πρέπει να κοροϊδέψει τον λαό, ψάχνοντας για «σωτήρες», όπως εσκεμμένα αφήνουν να καλλιεργηθεί στην συνείδηση του λαού, για να μην πιστέψει στην δύναμη του, που βρίσκεται στην οργάνωση της λαϊκής πάλης, του μαζικού πολιτικοκοινωνικού αγώνα.
Αυτό θα σημαίνει παραπέρα ολιγωρία στην οργάνωση και την προετοιμασία ενός κινήματος ταξικής – ριζοσπαστικής χειραφέτησης, κινήματος λαϊκής αντεπίθεσης, που θα συγκρούεται με την στρατηγική του κεφαλαίου, δημιουργώντας ρήγματα, μέχρι την ανατροπή του.
Στον μαζικό – πολιτικό αγώνα βρίσκεται η διέξοδος του λαού, σε συμπόρευση με τους κομμουνιστές, το ΚΚΕ, για να πάρουν «σάρκα και οστά» τα λαϊκά όνειρα για το δίκιο, την Ειρήνη, την προκοπή και ευημερία.
Το Πολυτεχνείο εμπνέει και αυτό είναι που φοβούνται, ξορκίζοντας το με ψέματα και λάσπη οι θεματοφύλακες της σαπίλας, του σκοταδιού, της αντίδρασης, του αντικομουνισμού, του βάρβαρου και απάνθρωπου καπιταλισμού.
Παναγιώτης Σαββίδης
