Κόκκινη αόρατη κλωστή

Αδημοσίευτο ποίημα της Αγγελικής Ραυτοπούλου

Η υποψία μου κρεμάστηκε σε κείνη την κόκκινη κλωστή
που ‘δεσε τον ήλιο.

Αχ, σε τούτο το πλάτωμα αγναντεύω τους εργάτες να καρφώνουν,
τα παιδιά να τρών’ ψωμί με λάδι,
τις μανάδες στην κάψα τ’ απομεσήμερου
να ξεπλένουν την αλμύρα του θανάτου
χτενίζοντας τα μαλλιά τους στις βουνοκορφές τ’ απείρου,
τις γιαγιάδες να πλένουν τ’ ασπρόρουχα με κείνο το πυρόχρωμο τραγούδι
που ξώμεινε ευαγγέλιο στην ράχη του βουνού
και κειό το δάκρυ π’ άφηκε ο πατέρας στο μυστρί του
μαστορεύοντας τις νέες πολιτείες.

Νοτισμένα μάτια χαϊδεύουν την σπορά
κι ονειρεύονται την κόκκινη αόρατη κλωστή στο λιβανιστήρι,
σ’ ένα μνήμα οπού θάβεται τ’ άδικο.

Κι έπειτα λέω πως ετούτο το πρωινό
είναι ο δεκαπεντασύλλαβος του κόσμου
κι έπειτα λέω, σύντροφοι, περάσαμε το τρίστρατο,
στ’ αλώνια ψυχομαχεί μοναχά του λαού ο προδότης
κι απέ εμείς ανάβουμε τον φούρνο για τον επιούσιο
γιατί τ’ αύριο δεν θα ‘ναι πια ορφανό.

Ας κινήσουμε, σύντροφοι…

Αγγελική Ραυτοπούλου
2017

Facebook Twitter Google+ Εκτύπωση Στείλτε σε φίλο

Κάντε ένα σχόλιο: