Οι λέξεις οι απατεώνισσες

Προσοχή, προσοχή. Ερχονται, ήρθαν και μας κατέκλυσαν οι λέξεις οι απατεώνισσες. Οι παραπλανητικές συνηχήσεις σε καιρούς μισογνώσης, μισοάγνοιας, μισοζωής και περιπλανώμενων μωροφιλοδοξιών των ιστορικώς χρήσιμων ηλιθίων. Η διαδικτυακή αχρησία του νου άρχισε να καθιερώνει μια προσοδοφόρα κλίμακα αχρηστίας, για βολικά κόμματα, βολικούς λαγούς και βολικούς οπαδούς.

Κι έτσι και πάμε σήμερα με τη λέξη Φειδίας, στο διαδίκτυο αλλά και σε φυλλάδες, σε ιστοσελίδες και μπλόγκια που θα την πετάξουν έτσι ξεκάρφωτα, ο νους θα πάει, θα παραπεμφθεί κυριολεκτικά, στον φερώνυμο Κύπριο ευρωβουλευτή που έχτισε και κόμμα και δημιούργησε και ρεύμα… Και να που ξεφυτρώνει ένας παρανοϊκός, άσχετος δημιουργικός μύθος, αναντίστοιχος με τον γλύπτη Φειδία και τα δικά του αγάλματα. Μεγαλύτερος δε με την πλατφορμάδικη στήριξη ενός «τιτάνα» σαν τον μεταναζιστή Μασκ. Το χειρότερο απ’ όλα με τις λέξεις, τις συμβατικές, τις καθημερινές, σύνθετες ή μη, είναι πως χρησιμοποιούνται πολιτικά και ιστορικά με τέτοιο υπερφωτισμένο διαστρεβλωτικό πρίσμα που τυφλώνει μάζες περισσότερες απ’ ό,τι ο Βουλγαροκτόνος. Πάνε μέρες τώρα που βλέπω να χαρακτηρίζεται το μεταναζιστικό κόμμα «Εναλλακτική για τη Γερμανία», το ΑΦΕΝΤΕ όπως το ακούμε, συντηρητικό, υπερσυντηρητικό, ξενοφοβικό, αλλά ποτέ αυτό που είναι και περιλαμβάνει όλα τα προηγούμενα, γνήσια ναζιστικό, που βλέπει και στον τίτλο και στο πρόγραμμά του το ολόγραμμα του Χίτλερ και του συνθήματος «η Γερμανία υπεράνω όλων». Αλλωστε το ίδιο ακριβώς λέει και πραγματοποιεί και ο Τραμπ της ΜΑΓΚΑ, ο μάγκας, γαμ@ τη συνήχησή μου μέσα… Εξοργίζομαι μ’ αυτό το πολιτικά πορνό λεξιλόγιο όταν γράφεται και λέγεται μα πόσο γλύκανε η Μελόνι. Μελένια ένα πράγμα ξαφνικά. Σαν να είναι η σβάστικα και το λοφίο του Μουσολίνι, τον οποίο θαυμάζει, λούτρινα αξεσουάρ κρεμασμένα στην τσαντούλα της.

Οπως συμβαίνει πάντα στη χώρα που θυμώνει με τα καρτούν επειδή θέλει να χρησιμοποιεί τα δικά της, εμείς εδώ στην Ελλάδα φτιάξαμε μέχρι και ακραίο κέντρο και βάλαμε και στη Βουλή μια καρναβαλιστική εκδοχή των Σπαρτιατών. Φωνάζαμε για τους 300 ως κινούμενα σχέδια, και τώρα περιμένουμε (;) τον νυμφίο του ναζισμού, που όπως λέει ο Μασκ τον αδικοφυλακίσαμε και τον σταυρώσαμε. Αυτόν που παίζει στην ταινία η μωρά παρθένος ελληνική πολιτική σκηνή και το παλικάρι, ο οποίος καλεί κόσμο στην πύλη της φυλακής την επομένη του Σταυρού, ώστε μετά τα σπα του κελιού, επί δεκατρία συναπτά, να μας μάθει τον νέο εθνικό ύμνο, τον ύμνο του Κορυδαλλού. Εάλω η Τροία της δεξιάς.

Πάμε τώρα στον νεοπατριωτισμό του Αλέξη, που έχει απαυτώσει κάθε λέξη και προπάντων την αξιοπρέπεια. Ο Αλέξης καλλιεργεί το οργουελικό υπόβαθρο, πουλώντας έναν «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» επειδή μεγάλωσε, συμβιβάστηκε, ενσωματώθηκε με τους αστούς και ξεφορτώθηκε τη λέξη αριστερά χωρίς τύψεις. Την αριστερά την έκαψε με τον Καμμένο, και το μανιφέστο μπερδεύοντας τον Μαρξ με τον Σιακαντάρη, και μετράει την εξαπάτηση των ψηφοφόρων του με το καντάρι. Οι λέξεις είναι απατεώνισσες όσο και οι χρήστες τους. Είναι κομμάτια από σπασμένα κεραμίδια, έξω από την πρόταση, από μια φράση. Μπορεί να κρυφτούν και οι πιο βρώμικες σε καλογραμμένα κείμενα, αλλά ακόμα κι εκεί, με μια δεύτερη ανάγνωση, στο τέλος όλοι καταλαβαίνουν ότι εδώ κάτι δεν κολλάει. Σ’ αυτήν την εμπόλεμη περίοδο θα πουληθούν πολλές δεύτερες αναγνώσεις και πολλές δεύτερες ευκαιρίες, και προφανώς θα γίνουν της μόδας τα μπρελόκ Φρανκεστάιν για τα κλειδιά του παραδείσου της εξουσίας. Ο ναζισμός πριν, τώρα και μετά δεν χωράει δεύτερη ανάγνωση. Και η σβησμένη σβάστικα διαβάζεται ευκρινώς άμα δεν τη χαϊδέψεις. Ο λαός απ’ τις θολούρες, τις βαβούρες και τις ψευτούρες βγαίνει με μια απλή μέθοδο, αλλά τεράστια απαίτηση: Καθαρές κουβέντες.