Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα: «Προσέχτε τη νοσταλγία, θα σας σκοτώσει» του Γιάννη Κοντού

Ο ποιητής Γιάννης Κοντός γεννήθηκε στο Αίγιο το 1943.

Πρωτοδημοσίευσε ποίηση το 1965, και το πρώτο του βιβλίο («Περιμετρική»), το 1970.

Σπούδασε Οικονομικά και αρχικά εργάστηκε ως ασφαλιστής, ενώ από το 1971 έως το 1976 διατηρούσε βιβλιοπωλείο από κοινού με τον Θανάση Νιάρχο.

Έχει εκδώσει ποιητικά βιβλία, βιβλία με πεζά κείμενα και βιβλία για παιδιά.

Το 1980 κυκλοφόρησε δίσκος με μελοποιημένα ποιήματά του από το συνθέτη Νίκο Καλλίτση, με τον τίτλο «Απόπειρα». Έχει γράψει κείμενα για σύγχρονους Έλληνες ζωγράφους.

Την περίοδο 1981-1989 συνεργάστηκε με το ραδιόφωνο της ΕΡΤ (Α’ Πρόγραμμα) και στη συνέχεια, για έξι μήνες, με τον ραδιοφωνικό σταθμό «902 Αριστερά στα FM».

Τον Απρίλη του 1992 εκδόθηκε επιλογή ποιημάτων του με τίτλο «Όταν πάνω από την πόλη ακούγεται ένα τύμπανο», σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, εικονογραφημένη από τον ζωγράφο Δημήτρη Μυταρά.

Το ενδέκατο βιβλίο του, «Πρόκες στα σύννεφα», 1999, είναι μια ανθολόγηση όλων των ποιητικών του βιβλίων, που έκανε ο ζωγράφος Γιάννης Ψυχοπαίδης, την οποία συμπλήρωσε με 20 χαρακτικά.

Το 1998 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για την ποιητική συλλογή «Ο αθλητής του τίποτα». Το 2009 τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του ποιητικού του έργου.

Έργα του (μεταξύ των οποίων και παιδικά διηγήματα) έχουν δημοσιευθεί σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, δανέζικα, γερμανικά, σερβικά, αλβανικά.

Ο Γιάννης Κοντός έφυγε από τη ζωή στις 21 του Γενάρη 2015.

Το ποίημα που φιλοξενεί σήμερα η στήλη εμπεριέχεται στη συλλογή “Στο γύρισμα της μέρας” (1992), στον συγκεντρωτικό τόμο “Γιάννης Κοντός, Ποιήματα (1970-2010) εκδ. Τόπος (2013).

Προσέχτε τη νοσταλγία, θα σας σκοτώσει

Εισέρχεται στο δέρμα και στο αίμα
όπως η ψείρα. Έχει τα ίδια συμπτώματα.
Φαγούρα, μολύνσεις, εκτεταμένη καταστροφή
των ιστών, που τις περισσότερες φορές φτάνει
μέχρι το κόκαλο. Ο ασθενής πέφτει σε μεγάλη
λύπη. Κοιτάζει τις πλάτες των ανθρώπων
και πιστεύει ότι το περαστικό πρόσωπο
είναι το δικό του, το φευγάτο, το χαμένο.
Κάθεται σε καρέκλα με τα χέρια
στα γόνατα, σε προχωρημένη σήψη
–ο ίδιος δεν αντιλαμβάνεται τίποτα–
και προσπαθεί να μπαζώσει το κενό
με αυτές τις σκέψεις-μέδουσες. Προσέχτε,
δεν είναι παρελθόν, υπάρχει ουσιαστική διαφορά.
Τον υπνωτίζει ύπουλη μουσική πνευστών
και συνομιλεί και μονολογεί με μαλλιά,
χείλη, αυτιά και χέρια
ή ολόκληρα σώματα γυναικών
που βγαίνουν από τοίχους
ή αναδύονται απότομα
από το πάτωμα και τα διάφορα έπιπλα του σπιτιού.
Αν συνεχίσει έτσι, θα καταλήξει
πεταμένη εφημερίδα μα παλιές ειδήσεις
στο δρόμο.

“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.