Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα: «Αν έχεις ξεχάσει τις Κυριακές» της Γκουέντολιν Μπρουκς

Η Αμερικανίδα ποιήτρια Γκουέντολιν Μπρουκς, γεννήθηκε το 1917 στο Τοπέκα του Κάνσας. Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε στο Σικάγο.

Η ζωή των μαύρων στις φτωχές γειτονιές του Σικάγο και οι αγώνες τους για τα πολιτικά δικαιώματά τους, αποτέλεσαν κάποια από τα κυρίαρχα θέματα στην ποίησή της.

Εξέδωσε είκοσι ποιητικές συλλογές και η πρώτη κυκλοφόρησε το 1945.

Η ποιητική της συλλογή ”Annie Allen”, τιμήθηκε το 1950 με το βραβείο Πούλιτζερ. Ήταν η πρώτη Αφρο-Αμερικανίδα ποιήτρια που πήρε το βραβείο αυτό.
Το μυθιστόρημά της “Mant Martha διαβάστηκε πολύ και μεταφράστηκε σε άλλες χώρες.

Η Γκουέντολιν Μπρουκς έφυγε από τη ζωή το 2000.

Το ποίημα, μεταφρασμένο από την Ρίτα Μπούμη Παπά, εμπεριέχεται στη “Νέα Παγκόσμια Ποιητική Ανθολογία” της Ρίτας Μπούμη και Νίκου Παπά (εκδ. Διόσκουροι).

Αν έχεις ξεχάσει τις Κυριακές

Αν έχεις ξεχάσει τα καθαρά σεντόνια, Τετάρτη και Σάββατο
Και πιο πολύ αν έχεις τις Κυριακές ξεχάσει,
Το κρεββάτι που μοιραζόμαστε
Κι εμένα καθισμένη στο παράθυρο κατά το δειλινό
Να κυττώ πέρα το μεγάλο δρόμο.
Και σε κανένα του σημείο συγκεκριμένα
Τυλιγμένη στην παλιά μου ρόμπα, δίχως να περιμένω τίποτα, έτσι,
Δίχως να κάνω τίποτα και να ρωτάς “γιατ’ είσαι ευτυχισμένη”;

Ω, η Δευτέρα ποτέ να μην ερχόταν!
Αν έχεις ξεχάσει, λέω, αυτό
Το πως εβλαστημούσες αν κάποιος χτύπαε το κουδούνι
Το πως χτυπούσε η καρδιά μου αν το τηλέφωνο κουδούνιζε,
Το πως πηγαίναμε στο κυριακάτικό μας γεύμα
Διασχίζοντας το πάτωμα της κάμαρας
Ως το τραπέζι της γωνιάς από μελάνια λεκιασμένο,
Το κυριακάτικό μας γεύμα, που ήταν πάντα μακαρόνια με κοτόπουλο,
Ή ρύζι και κοτόπουλο
Με μια σαλάτα ψωμί από σίκαλη και τσάι,
Και μικρές πάστες σοκολάτα,
Λέω, αν όλα αυτά τα ‘χεις ξεχάσει
Κι αν ξεχάσεις ακόμα την προαίσθησή μου
Πως θα τελείωνε ο πόλεμος πριν σε καλέσουν στα όπλα,
Και τη στιγμή που πια γδυνόμαστε και σβήναμε το φως
Για να γλυστρήσουμε μες στο κρεββάτι,
Να ξαπλωθούμε μια στιγμή με χαλαρά τα μέλη μας
Στα καθαρά σεντόνια του γούικεντ,
Κι ευγενικά ν’ αγκαλιαστούμε –
Αν λέω, εσύ, έχεις ξεχάσει όλα τούτα,
Τότε μπορείς να πεις
Κι εγώ να το πιστέψω,
Πως μ’ έχεις λησμονήσει αληθινά.

“Κυριακή πρωί μ’ ένα ποίημα”: Δείτε όλα τα ποιήματα εδώ.