Είναι η ζωή τους με τη θάλασσα δεμένη

Αιώνες κάτω από τον ήλιο και τη βροχή
είναι η ζωή τους ποτάμι
που στη θάλασσα εκβάλλει
άλλοτε γαλάζια
άλλοτε κόκκινη
κι όχι απ’ του ηλιοβασιλέματος το χρώμα
Μουγκρητά ακούνε
στο βάθος του ορίζοντα
και κάποτε των Σειρήνων τη φωνή
αποστραγγισμένη και ξερή
κι είναι η ζωή τους — κάποιες φορές —
σαν τη ζωή των άλλων
των ρακένδυτων και πεινασμένων
των από μακριά φερμένων
Ακόμα περιμένουν
η θάλασσα να δροσίσει τη στεριά
και το πρόσωπό τους
ο θαλασσινός αέρας δύναμη να τους δώσει
Ακόμα περιμένουν μες στην ερημιά
παιδιά να γεννηθούν
με την ηρεμία της γαλήνης
και του μελλούμενου τη θύελλα
Μες στην καρδιά τους — παρ’ όλ’ αυτά —
είναι η θάλασσα
και τρέμουν μην — στο τέλος — απ’ αυτήν απομακρυνθούν
καθώς απ’ τα σπίτια τους τις ακτές κοιτάζουν

Στρατής Γαλιάτσος