Παναγιώτης Μελάς – Στον σύγχρονο Προμηθέα της Μακρονήσου

Έι, καπετάνιε, πού θωρείς, δεμένος μ’ αλυσίδες
στον βράχο απάνω εκεί, ορθός και μοναχός;
Με βλέμμα αγέρωχο, σαν τους αρχαίους Δρυίδες,
κοιτάζεις τους βασανιστές σου, γελαστός!

“Υπόγραψε”, φωνάζουνε με λύσσα τα θρασίμια,
“και θα σε λευτερώσουμε με μιας απ’ τα δεινά”.
Μα εσύ γελάς μπρος στην ανείπωτη ασκήμια,
που βγαίνει από τα μούτρα του Αλφαμίτη, τα ελεεινά.

Μέρες τριαντατρείς πάνω στο βράχο το γυμνό
αγόγγυστα άντεξες τα πιο φριχτά μαρτύρια.
Κι ύστερα τ’ ωραίο κεφάλι σου έγειρε πια νεκρό·
τα μάτια σου σφαλίσανε απ’ τα βασανιστήρια.

Του Χάρου η βάρκα σ’ έφερε μπρος στην Αχερουσία,
μα, σαν τον Μένιππο κι εσύ, δεν πλήρωσες λεπτό·
Εσένα, η Ιστορία σ’ έβαλε μες στην αθανασία
κι οι δήμιοι σου διαλέξανε χλεύη και διασυρμό.

Θα ‘ρθει μια μέρα, μια Λαμπρή, που ο Χάρος σαν σκυλάκι
θα τρέξει πίσω σου πιστά, όταν θα του σφυρίξεις,
έχοντας απ’ το χώμα βγει, ναι, καπετάν Τατάκη,
τότε που λαών η Ανάσταση σου πέψει να γυρίσεις.

Παναγιώτης Μελάς
Μάρτης 2026

Με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Ποίησης (Σάββατο, 21 του Μάρτη), στο Μουσείο της Μακρονήσου της ΠΕΚΑΜ διοργανώθηκε ποιητική βραδιά, με ποιήματα των συμμετεχόντων τόσο σε ελεύθερη ποίηση, όσο και με στόχευση και στην επέτειο ίδρυσης της ΕΠΟΝ. Σε αυτή τη διοργάνωση, κλήθηκε κι εγώ να πάρω μέρος με ποιήματά μου. Ένα από αυτά, το πιο πάνω, ήταν αφιερωμένο στον Δημήτρη Τατάκη, τον Γενικό Γραμματέα της θρυλικής Ομοσπονδίας Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων (ΟΕΝΟ)μ υποπλοίαρχο του Εμπορικού Ναυτικού, που βασανίστηκε άγρια πάνω στο κολαστήριο της Μακρονήσου επί 33 μέρες, χωρίς να σπάσει, μέχρι που υπέκυψε. Π. Μ.