Η υπαρξιακή διάσταση μιας θυσίας (Μια Τριλογία, με αφορμή μία φωτογραφία – Λόγος δεύτερος)
Φυσικό είναι κάποιος που βολεύεται στο σύστημα, που δεν αντιμετωπίζει τις ακραίες αυτές συνθήκες και τη δύσκολη προσπάθεια να αλλάξουν, να απορεί με την άκαμπτη αποφασιστικότητα και το αγωνιστικό πρωτόκολλο του ΚΚΕ, ειδικά 82 χρόνια μετά…
Απ’ τα ιερά τους κόκκαλα, πρώτη του Μάη και πάλι,
θα ξεπηδήσει ο καθαρμός κ’ η λεφτεριά του ανθρώπου.
Κ. Βάρναλης
Και πάλι ο λόγος για τους 200 της Καισαριανής.
Οι ταινίες μυθοπλασίας μπορεί να ψεύδονται, οι αφηγήσεις να υπερβάλλουν, να αλλοιώνουν, τα γραπτά να μην έχουν αποδεικτική δύναμη, τα ποιήματα να είναι αφαιρετικά.
Η φωτογραφία δεν ψεύδεται, το βλέμμα δεν παραπλανά.
Λένε ότι μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Όμως δεν αρκεί από μόνη της.
Πρέπει να συνοδεύεται από τα συμφραζόμενα της εικόνας.
Τι σημαίνει το αγέρωχο βάδισμα των είκοσι πρώτων ανδρών από τους διακόσιους μελλοθάνατους της Καισαριανής;
Μπορεί να είναι μια παρέλαση, μια πεζοπορία στο δρόμο, ή μια εκδρομή;
Όμως όχι, η συγκεκριμένη αφορά ανθρώπους που σε λίγα λεπτά θα πεθάνουν…και το ξέρουν.
Το ήξεραν 2-3 χρόνια πριν.
Το κορμί συμβαδίζει με το σθένος και την παλικαριά. Δείχνει ανθρώπους αποφασισμένους, που τραγουδάνε, που ξέρουν γιατί πεθαίνουν και είναι περήφανοι γι’ αυτό.
Είναι άνθρωποι που όλοι τους αφοσιώθηκαν, κάτω από το κνούτο (μαστίγιο) του χωροφύλακα, στη μεγάλη υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής, της θυσίας για τους απόκληρους της γης χωρίς κανένα αντάλλαγμα, εκτός από τη δικαίωση της ύπαρξής τους στον κόσμο. Αυτό είναι το δραματικό στοιχείο της στιγμής που αποτύπωσε ο φωτογραφικός φακός.
Γι’ αυτό και έκανε μεγάλη εντύπωση, γι’ αυτό συγκίνησε.
Και πέσαν επάνω της, «λυτοί και δεμένοι», να απαξιώσουν το νόημα της. Και τι δεν ακούσαμε….
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ
Εδώ θα μας απασχολήσει η υπαρξιακή διάσταση της θυσίας.
Ο δημοσιογράφος, λοιπόν, Δ. Ψυχογιός, που γράφει στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, καταλογίζει στην ηγεσία του Κ.Κ.Ε. ότι τους οδήγησε στο θάνατο και ότι θριαμβολογεί γι’ αυτό, ενώ θα μπορούσαν να υπογράψουν μία δήλωση μετανοίας και να αφεθούν ελεύθεροι. Τους φανάτισε, λέει, αδικαιολόγητα, τους έκανε άκαμπτους ενώ θα μπορούσαν να γλυτώσουν. Η ηγεσία αποθεώνει τον θάνατο, όχι τη ζωή, αντί να πενθεί για τους εκτελεσμένους. Δεν διστάζει να αποδίδει στο Κ.Κ.Ε. την υιοθέτηση του συνθήματος των Ισπανών φασιστών «ζήτω ο θάνατος»!!! Το μόνο που θα του ταίριαζε (και το πρότεινε στο ΚΚΕ!!!) είναι το πένθος, δηλαδή «να κλαίμε τη μοίρα μας». Κι αυτή η ευέλικτη συνείδηση που μας προτείνει ως πού μπορεί να φτάσει, ξεκινώντας από την παραίτηση;
Στη φυγή, στη συνεργασία με τον κατακτητή, στην προδοσία;
Φυσικό είναι κάποιος που βολεύεται στο σύστημα, που δεν αντιμετωπίζει τις ακραίες αυτές συνθήκες και τη δύσκολη προσπάθεια να αλλάξουν, να απορεί με την άκαμπτη αποφασιστικότητα και το αγωνιστικό πρωτόκολλο του Κ.Κ.Ε., ειδικά 82 χρόνια μετά.
ΟΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ
Όμως την αλύγιστη αποφασιστικότητα των 200 κομμουνιστών δεν την επέβαλε καμία ηγεσία.
Την επέβαλε η άγρια καπιταλιστική πραγματικότητα στη χώρα μας τη δεκαετία του 1930, σε συνθήκες μάλιστα κρίσης, με την πείνα, τα εξευτελιστικά μεροκάματα, την ανεργία, τη φυλακή για χρέη των αγροτών και την συνακόλουθη καταστολή του αστικού κράτους με δολοφονίες, συλλήψεις και εξορίες.
Την επέβαλε η επιλογή τους να οργανωθούν σε ένα επαναστατικό κόμμα που θα καταργούσε την κοινωνία των πλουσίων και θα έχτιζε μια κοινωνία δικαιοσύνης, για τους εργάτες.
Βαρύ και δύσκολο καθήκον που απαιτούσε συγκέντρωση δυνάμεων, πειθαρχία, θάρρος, αυτοθυσία , οργάνωση.
Γιατί;
Μα γιατί είχαν να τα βάλουν με «Θεούς και δαίμονες», με την εξουσία των αστών, τους κατασταλτικούς και ιδεολογικούς μηχανισμούς της, την πολύχρονη συντηρητική παράδοση.
Ήξεραν ότι έμπαιναν στο Κ.Κ.Ε. και πήραν τα ρίσκα της επιλογής τους. Δεν ήταν ανυποψίαστοι. Ατσαλώθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια σε σκληρούς αγώνες για τα δίκια της τάξης τους , της εργατικής και της αγροτικής.
Στελέχη και μέλη του Κ.Κ.Ε. οι 188 από τους 200.
Η ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΥΣΙΑ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ
Οι 200 δεν επέλεξαν το θάνατο.
Επέλεξαν τη ζωή, που αξίζει να τη ζεις. (Άλλοι τους την αφαίρεσαν με συλλογική προσπάθεια του αστικού κράτους και των κατακτητών).
Τη θυσία τους την αντιμετώπιζαν ως λίπασμα στο δέντρο της εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης.
Είχαν την προσωπική αίσθηση ότι είναι μέρος μιας διαδικασίας διατήρησης της επαναστατικής φλόγας, ότι είναι απαραίτητο προσάναμμα για να ζεσταθούν τα παγωμένα χέρια της ανθρωπότητας. Κουβαλούσαν στις πλάτες τους ένα ολόκληρο λαό, παρελθούσες και μέλλουσες γενιές. Η θυσία τους ήταν ένα μάθημα αποδοχής ενός ηρωικού θανάτου.
Εκπαιδεύτηκαν στα φροντιστήρια του αγώνα, της αφοβίας και της αίσθησης εκπλήρωσης του καθήκοντος.
Είχαν πίστη στην τελική νίκη και ας ήταν απόντες από τον θρίαμβό της. Αυτό φαίνεται και στα τελευταία τους σημειώματα που, σαν πολιτική διαθήκη, έρχονται να βεβαιώσουν όσα είδαμε στην εικόνα.
Πώς το λένε οι πιστοί το Πάσχα; «Θανάτω, θάνατον πατήσας»…
Ενός λεπτού σιγή λοιπόν…
Κλίνατε το γόνυ, παρουσιάσατε όπλα, ανάψτε ένα κερί στη μνήμη τους στο εικονοστάσι των ηρώων της εργατικής τάξης, χαιρετήστε την πτήση τους στην Αθανασία .
Ν. Σ.
Δείτε ακόμα:
