Μουσικές ανατροπές…
Ο μαέστρος Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν μουσικός διευθυντής τόσο της Μetropolitan Opera στη νέα Υόρκη όσο και της συμφωνικής της Φιλαδέλφειας, σ’ ένα πρόγραμμα να συνδυάζει άριστα την παράδοση με την καινοτομία…
Και είχαμε αυτή την τύχη μέσα στην παγωνιά των ημερών και των καιρών. Την περιμέναμε άλλωστε και δικαιωθήκαμε…
Ο μαέστρος Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν μουσικός διευθυντής τόσο της Μetropolitan Opera στη νέα Υόρκη όσο και της συμφωνικής της Φιλαδέλφειας, σ’ ένα πρόγραμμα να συνδυάζει άριστα την παράδοση με την καινοτομία.
Φωτίστηκε η Χρυσή Αίθουσα Musikverein, την οποία να θυμίσουμε σχεδίασε o Δανός αρχιτέκτονας με το εξελληνισμένο όνομα Θεόφιλος Χάνσεν, ενώ ένας Έλληνας, ο Νικόλαος Δούμπας, έμπορος και ευεργέτης, υπήρξε ένας από τους xορηγούς της Χρυσής Αίθουσας. Εγκαινιάστηκε στις 6 Ιανουαρίου του 1870 για να χωρέσει 1.744 καθήμενους θεατές και 300 όρθιους σε πληρότητα. Και ανάλογα με την θέση (εννοείται και την τύχη) τα κόστη των εισιτηρίων από 35 έως 1.200 ευρώ.
Εντελώς αλλιώς έλαμψε φέτος η Χρυσή Αίθουσα, με τις εκπλήξεις να διαδέχονται η μία την άλλη. Με την εκθαμβωτική αύρα του μαέστρου και της ορχήστρας να μεταγγίζεται αβίαστα στα σοβαρά, και ανέκφραστα εν πολλοίς, πρόσωπα των τυχερών Βιεννέζων θεατών.
Ο Γιανίκ Νεζέτ Σεγκέν καταξιωμένος μουσικά, επικοινωνιακός, αληθινός, ευρηματικός. Ο απαστράπτων μαέστρος γκρέμισε τα στερεότυπα και έβγαλε τους θεατές απ’ τα κολλαρισμένα κοστούμια μιας άλλης εποχής. Τους έκανε κοινωνούς και μέτοχους σ’ ένα έργο με την λαμπερή σφραγίδα του, πάνω και από την προφανώς παρωχημένη τακτική του «άβατου».
Δεν δίστασε να μοιραστεί μαζί τους την μπαγκέτα και ήταν σαν να έλεγε: «Στεκόμαστε ίσως σε διαφορετική έδρα του πρίσματος, όμως η πολύχρωμη φωτεινή δέσμη της μουσικής σκορπιέται ίδια για όλους και μοιραζόμαστε αυτό το φως με την ίδια δίψα…». Το χάρηκε, το χάρηκαν όσοι λίγοι τυχεροί βρίσκονταν στην Χρυσή Αίθουσα της όπερας της Βιέννης, το χαρήκαμε…
Όσο για το πρόγραμμα είναι αρμοδιότητα των μουσικών μας που έχουν τη γνώση, να το κρίνουν. Εμείς απλά το απολαύσαμε μέχρι την τελευταία νότα του εμβληματικού Blue Danube.
Και μέσα σ’ αυτό το κλίμα -τηλεοπτικά έστω για μας- αυθόρμητα ξεπηδάει ένας συλλογισμός για την δύναμη της τέχνης της μουσικής να φωτίζει, ν’ ανατρέπει, να ενώνει..!
Ένας συλλογισμός αντίδοτο θαρρείς σε μια υποβόσκουσα μελαγχολία, για μια γενικευμένη οπισθοδρόμηση της χώρας μας, μαζί και στην σκηνή του πολιτισμού…
Καλή Χρονιά..!
Χρύσα Μπαΐρα
