Σαν σήμερα, στις 9 του Φλεβάρη 1857, έφυγε από τη ζωή ο Διονύσιος Σολωμός, ο μεγάλος ποιητής «που κατέκτησε με το έργο του τον τίτλο του εθνικού και λαϊκού, παρά τις κατά καιρούς προσπάθειες των λογίων της άρχουσας τάξης, να απογυμνώσουν το έργο του, από την επαναστατική του ουσία».
“Τα μάτια του κοίταζαν κουρασμένα στα ρούχα του η σκόνη της δουλειάς στο πρόσωπο ο ιδρώτας της προσπάθειας χαραγμένη στο μέτωπο η ζωή η κούραση στην τσέπη τσακισμένη…”
Ο Καισαριανιώτης Γιώργος Κακουλίδης (1956-2021) αφιέρωσε τον εαυτό στην Τέχνη. Την Τέχνη την πολύπλευρη που περιλαμβάνει ποίηση, ζωγραφική, μουσική, στοχασμό…
“…όλοι να σηκωθούμε σαν ένας άνθρωπος, σαν τίποτα να μην είχε γίνει σαν η μάχη να μην είχε περάσει πάνω από τα κεφάλια μας.”
Τη ζωή δοξάζω για όσα μου έχει δώσει. (Μετάφραση στα μέτρα της μελωδίας). Εχθρέ μεγάλε του βατόμουρου / Χορεύτρια του διάφανου νερού / Δέντρο γεμάτο με πουλιά τραγουδιστές. […] Είσαι κατηγορούμενη για τούτο και για τ’ άλλο / Σε ξέρω εγώ και λέω το ποια είσαι / Ω, αρνάκι εσύ που ντύθηκες σαν λύκος!
“Μην μ’ εμποδίσεις με τη στοργή σου να σκεπάσω του παλιού κόσμου τη νέα πληγή τον άνθρωπο να μην ξεχάσω.”
Η πέτρα, βέβαια, που δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια, ποτέ δεν έπαψε, κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της, ακόμη και τώρα που βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου…
Δυο τραγούδια της Ζωής Καραπατάκη
“Εμείς, που παλέψαμε τυφώνες εκμετάλλευσης και αδικίας και στρατιές δολοφόνων, θα τους κάνουμε δικούς μας φίλους, γιατί εμείς έχουμε στήθη γεμάτα αγάπη για τον διωγμένο απ’ τις χαρές της ζωής…”
“Δεν έχω άλλα λουλούδια να σου φέρω, τα καταβρόχθισαν οι άγριες μέλισσες, τα σπαταλήσαμε στις χιλιάδες κηδείες…”
