Είμαι εν τάξει

Μ’ ένα φθαρμένο αμπέχονο και μια λάμπα θυέλλης
κατάφατσα πορεύτηκα στα δόντια της αγέλης.
Μου κάψανε τα όνειρα, μου σβήσαν το λυχνάρι
και στο σκοτάδι έμεινα να ψάχνω το φεγγάρι.

Οι θάλασσές μου στέρεψαν, σιγήσαν τα τραγούδια,
κωπηλατώ στον άνεμο, σε βραδινά πρελούδια.
Ιδροκοπούν σφυρίζοντας στην κάψα οι λαμνοκόποι,
με ζώνουν άρρωστοι καιροί κι είν’ λαβωμένοι οι τόποι.

Λογχίζουνε την άνοιξη ληστές και λεγεώνες,
αιμορραγούν οι αλήθειες μου, κόκκινες ανεμώνες.
Με περιπαίζουν, βρίζοντας, του νου ξεπεταρούδια
καθώς γυρεύω ευωδιές σε χάρτινα λουλούδια.

Κλεισμένος στον προθάλαμο μιας σκάρτης ουτοπίας,
σαν ένα σύνθημα ρηχό σε κρίση υστερίας,
σε είδα χθες να κολυμπάς γυμνή μέσα στο πλήθος,
κίβδηλος είν’ ο έρωτας κι εσύ Λυδία Λίθος.

..…

Τ’ αμπέχονό μου έλιωσε, έχασα το λυχνάρι
και δεν κατάλαβα ποτέ πού πέφτει το φεγγάρι.
Αγέλη δεν κατάφερε να με κατασπαράξει,
όλα μου πήγανε στραβά μα ‘γω είμαι εν τάξει.

Γιώργος Σπυρόπουλος
Ηράκλειο Κρήτης

Πρελούδιο είναι ένα σύντομο μουσικό κομμάτι που λειτουργεί ως εισαγωγή σε ένα μεγαλύτερο έργο. Στην πρώιμη μορφή του, χρησιμοποιούνταν ως άσκηση, ως δοκιμή ή κούρδισμα του οργάνου. Συνθέτες όπως ο Σοπέν και ο Λιστ μετέτρεψαν το πρελούδιο σε πλήρως αυτόνομο, λυρικό κομμάτι.

Λαμνοκόπος είναι ο κωπηλάτης.

Λυδία Λίθος είναι ένα σκληρό, μαύρο πέτρωμα που πήρε το όνομά της από τη αρχαία Λυδία της Μικράς Ασίας. Όταν χαράζουν ένα χρυσό αντικείμενο πάνω στην πέτρα, αυτό αφήνει ένα χρωματικό ίχνος. Συγκρίνοντας το ίχνος αυτό με άλλα δείγματα γνωστής καθαρότητας, προσδιορίζεται η περιεκτικότητα του χρυσού στο αντικείμενο η αν αυτό είναι κίβδηλο [ψεύτικο].