Δυο ποιήματα του Στάθη Λειβαδά
Στους ήρωες της Καισαριανής
“Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο για να πονούμε γι’ αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το μεγάλο ποτάμι…”
“Τίποτα δεν χαρίζεται μονάχα καταχτιέται σαν κύμα που χτυπιέται διέξοδο θα βρείς. Κι αν μιά στιγμή σκορπίζεται Κι εκεί στον βράχο σπάει, πιο δυνατό γυρνάει στην πάλη της ζωής.”
“Θα ξαναβλαστήσουν, φτερωτά από χυμούς, δίχως φθινόπωρο, λείψανα απ’ το σώμα μου που χάνω σε κάθε πληγή. Γιατί είμαι σαν το αποψιλωμένο δέντρο που ξαναβλασταίνει: γιατί έχω ζωή ακόμα. “
Αδημοσίευτη ποίηση του Γιώργου Δ. Μπίμη
“…μόνο γιατί μπορώ να βγάζω το καπέλο μου στους πρωινούς εργάτες, γι’ αυτό και μόνο μπορώ να ξεριζώσω με τα νύχια μου τις βάσεις των πυραύλων!”
“Τώρα, με βλέπετε που ξαναζωντάνεψα και φοβάστε. Δεν κρατάω σπαθί, παρά μόνο σβήστρα…”
“Κάτου σημάδια που έμπηξε το Ψέμα! Τα ταξίματα φέρτε στης Αλήθειας της ιερής το βωμό και τα σφαχτάρια. Στον τόπο απάνου όχι πολέμων κάστρα· τα σκολειά χτίστε!…”
“Είστε το Ζάλογγο, ο Διάκος και ο Άρης Ο Δημοσθένης, ο Ωρίωνας, οι σύντροφοι οι πρώτοι Διακόσιοι εσείς του κόσμου όλη η νιότη Κομμουνιστές αθάνατοι στου θάνατου την κόψη!”
