“Να μη λείπει κάθε μέρα το ψωμί. Να μη λείπει ένα χάδι τις νύχτες. Μα ίσως, τότε δεν θα είχα τι να σου γράψω. Με παραμύθια μάθαμε να διαβάζουμε. Με τραγούδια μάθαμε να περπατάμε.”
“Το έργο δεν τελειώσαμε, μα βάλαμε θεμέλια!… Δεν χάθηκαν οι κόποι μας!… Άλλοι ήρθαν στο κατόπι μας”
“Να ξεπεράσουμε τις καταγεγραμμένες μας δυνατότητες, να ξεπεράσουμε τα όριά μας. Να να κατακτήσουμε το Αδύνατο” – Η γραπτή παρέμβαση του Θάνου Μικρούτσικου για τον Νίκο Καββαδία, στο Επιστημονικό Συνέδριο «Η συνάντηση της νεοελληνικής λογοτεχνίας με το εργατικό κίνημα και την κομμουνιστική ιδεολογία από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και τον Μεσοπόλεμο» που διοργάνωσε η ΚΕ του ΚΚΕ.
110 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Καββαδία συμπληρώνονται σήμερα. Η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου ήταν το «όχημα» για να φτάσει ο ποιητής θαλασσινός και να αγγίξει τις καρδιές χιλιάδων ανθρώπων που στη συνέχεια αναζήτησαν τα βιβλία του, για να βυθιστούν στον πολύχρωμο βυθό της ποίησής του.
Στα 110 χρόνια από τη γέννησή του, ένα φωτογραφικό αφιέρωμα στον ποιητή Νίκο Καββαδία, που το έργο του αγαπήθηκε από το λαό και τη νεολαία, μελοποιήθηκε και τραγουδήθηκε και συνεχίζει να συγκινεί και τις νεότερες γενιές.
Ο Άρης, η αντάρτικη ψυχή και ένα σπάνιο ποίημα για τον Πρωτοκαπετάνιο.
Συνεχίστε να αντικρίζετε τα άστρα και να ονειρεύεστε… Και να μην ξεχάσετε ποτέ… Πάντα να θυμάστε και να αγωνίζεστε.
Εκεί, κάθε βράδυ, όταν όλοι κοιμούνταν, έσκαφτε και έφκιασε μια κρυψώνα. Για να μην υποπτευτούν οι γειτόνοι τίποτα, το χώμα το έριχνε σε ένα ξεροπήγαδο. Σ’ αυτή, λοιπόν, την κρυψώνα τα τοποθετούσε, αφού τα τύλιξε καλά για να μην καταστραφούν από την υγρασία, όλα τα βιβλία. Πολύ συχνά πήγαινε στην κρύπτη να δει σε τι κατάσταση βρίσκουνται και με με την ευκαιρία αυτή έπαιρνε κανένα και διάβαζε.
Ο Ναπολέων Λαπαθιώτης κατάφερε να δώσει τέλος στη ζωή του μετά από δυο απόπειρες αυτοκτονίας, φτάνοντας σε επίπεδο ξεπεσμού, όντας εκτός των άλλων εθισμένος στα ναρκωτικά. Η φλόγα που μέχρι τότε τρεμόπαιζε μέσα του, θα σβήσει οριστικά όταν πιστέψει ότι όλα πια έχουν χαθεί.
Πολλοί ξένοι, αλλά και Έλληνες μελετητές της παγκόσμιας λογοτεχνίας κατατάσσουν τον Ροΐδη στην ίδια κλίμακα με τις μεγαλύτερες μορφές όπως ο Ντοστογιέφσκι. Η υποκρισία της αστικής κοινωνίας και ο κληρικαλισμός βρέθηκαν στο επίκεντρο μιας εξοντωτικής σάτιρας και κριτικής του. Για το περίφημο έργο του “Πάπισσα Ιωάννα” ο Ροΐδης «κέρδισε» τον αφορισμό του από την εκκλησία.
