Η ποίηση προσγειώνει τον άνθρωπο σε αυτό που πραγματικά είναι. Το τίποτα.
Πλήρης ημερών έφυγε από τη ζωή ο Γιάννης Δάλλας, από τους σημαντικότερους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, δοκιμιογράφος και μεταφραστής, πανεπιστημιακός δάσκαλος και μεταφραστής έργων της αρχαίας γραμματείας, σπουδαίος μελετητής του Κώστα Βάρναλη και του Κωνσταντίνου Θεοτόκη.
Τη δική τους συμβολή στον αγώνα κατά την περίοδο της Κατοχής (1940 – 1944) είχαν οι γυναίκες, με τη συμμετοχή τους στην παράνομη δράση των Οργανώσεων του ΚΚΕ αλλά και στη μαζική πάλη μέσα από τα εργατικά σωματεία, τους φορείς και τις απελευθερωτικές οργανώσεις που συγκροτήθηκαν.
“Τίποτα σωστό δεν ήταν ωραίο απ’ όσα έκανα. Δεν τιμωρώ τα λάθη μου, είναι το καλύτερο μέρος μου”.
“…στην αρχή ενικός αριθμός και μετά πληθυντικός…”
Σίγησε μια σημαντική φωνή των ελληνικών γραμμάτων, μετά από πολυήμερη νοσηλεία στη ΜΕΘ.
Από τη δεύτερη ποιητική του συλλογή “Άτσαλες συζητήσεις’’
«Εγώ, ρώσος στρατιώτης, να πίνω για τη νίκη των γερμανικών όπλων; Σαν πολλά δε ζητάς, χερ διοικητή; Έτσι κι αλλιώς θα πεθάνω, δεν πάτε λοιπόν στο διάβολο και συ και η βότκα σου!»
Ήταν ωραίος ο μπέντζαμιν. Χρόνια τον είχαμε. Είχε μεγαλώσει και φουντώσει τόσο που τον στολίζαμε για δέντρο τα Χριστούγεννα και τον βάζαμε 15 μέρες στο σαλόνι.
Από τις πιο σημαντικές μορφές των Γραμμάτων στην Κύπρο, ο ποιητής και συγγραφέας Κώστας Μόντης γεννήθηκε στην Αμμόχωστο στις 18 του Φλεβάρη 1914 και έφυγε από τη ζωή την 1η του Μάρτη 2004.
