Τρία ποιήματα όσοι κι οι μήνες του καλοκαιριού κι ένα διήγημα – όπως κι η μοναδική λαχτάρα να το ζήσεις. Με ένα σακίδιο, ένα βιβλίο και το θαλασσινό νερό (ή τον βουνίσιο αέρα).
Σπουδαίος συγγραφέας και στιχουργός, ηθοποιός, σκηνοθέτης, ο Νότης Περγιάλης γεννήθηκε στις 16 του Αυγούστου 1920 στα Ανώγεια Σπάρτης και έφυγε από τη ζωή στις 9 του Νοέμβρη 2009. Έχοντας επιλέξει το δύσκολο δρόμο του αγώνα, δε συμμετείχε σ’ αυτόν μόνο με τη φυσική παρουσία του. Από νωρίς έβαλε στην υπηρεσία του και την τέχνη του.
Ένα απόσπασμα από το κλασικό έργο του Μπουλγκάκοφ, χαρακτηριστικό πορτρέτο της μετεπαναστατικής εποχής και των αντιφάσεών της και βάζει το ζήτημα της κατοικίας, των αστών ειδικών και της ταξικής απέχθειάς τους για την εργατική τάξη και τον αγώνα της.
Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 εκδόθηκε για πρώτη φορά στη χώρα του, τη Γερμανική Λαοκρατική Δημοκρατία (ή Ανατολική Γερμανία, όπως τη θυμούνται πολλοί), σε δυο τόμους, η αλληλογραφία του Μπέρτολτ Μπρεχτ.
Ο Αλεξάντρ Μπεζιμένσκη (1898-1973) ήταν σοβιετικός ποιητής. Πήρε μέρος στην Οκτωβριανή Επανάσταση και πολλά από τα ποιήματά του εκείνης της περιόδου είναι αφιερωμένα στην Κομμουνιστική Νεολαία.
Υπήρξε μια από τις σημαντικότερες και σεμνότερες «φωνές» της ελληνικής ποίησης. Ο Κλείτος Κύρου γεννήθηκε στις 13 του Αυγούστου 1921 στη Θεσσαλονίκη και έφυγε από τη ζωή στις 10 του Απρίλη 2006.
25 Οχτώβρη 1917. Αθόρυβα σαν λάδι απλώθηκε η σοβιετική εξουσία μέσα σε όλη τη Ρωσία. Μίνσκ, Βλαντίμιρ, Ιβάνοβο – Βοζνεσένσκ, Πσκώφ. Πιο γρήγορα απ’ τα ταχυδρομεία και απ’ τους σιδηρόδρομους έφτασε στα Ουράλια, στο Τασκέντ, και ως τις 18 του Νοέμβρη είχε φτάσει στο Βλαντιβοστόκ, απλώνονταν στη Σιβηρία…
“Ένα μουσικό έργο για να δικαιώνεται πρέπει να αποκαλύπτει κρυμμένες πλευρές του ποιήματος, να οδηγεί, μέσα από ηχητικούς δρόμους, σε στοιχεία που δεν είναι φανερά στον καθένα με την πρώτη ματιά…”
Η συνάντηση του ελληνικής καταγωγής Ρουμάνου συγγραφέα Παναΐτ Ιστράτι, επονομαζόμενου και «Γκόρκι των Βαλκανίων», με τον γίγαντα της ρωσικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας Μαξίμ Γκόρκι.
Ο Τακάσι Ναγκάι (1908-1951) ήταν καθηγητής Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Ναγκασάκι και βρισκόταν στο νοσοκομείο της πόλης όταν έγινε η έκρηξη της ατομικής βόμβας. Στο βιβλίο του Οι καμπάνες του Ναγκασάκι περιγράφει τον όλεθρο και υψώνει φωνή διαμαρτυρίας κατά του πολέμου.
