“Τα Ρεμπέτικα πάθη της Σωτηρίας”: Ένας ύμνος – φόρος τιμής στη Σωτηρία Μπέλλου, το μελοποιημένο από τη Νάντια Καραγιάννη ποίημα του Γιώργου Ηρακλέους. Το τραγούδι ερμηνεύει η Νάντια Καραγιάννη.
Ποιο είναι το αντίδοτο στον φόβο; Πότε εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια πως το όραμα της ισχυρής Ελλάδας μέσα στο Ευρώ είχε πήλινα πόδια; Γιατί η παγκόσμια υγειονομική κρίση δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία; Τι κάνει το κεφάλαιο σε κάθε κρίση; Τι είναι ευτυχία; Με αφορμή το νέο του βιβλίο «Ξερολιθιά», ο Βασίλης Τσιράκης σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης.
Ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός από νεαρή ηλικία εντάσσεται και παλεύει με το εργατικό-λαϊκό κίνημα, παίρνει μέρος από τις γραμμές της ΕΠΟΝ και του ΕΛΑΣ στην Αντίσταση του λαού μας κατά της φασιστικής Κατοχής και γίνεται μέλος του ΚΚΕ.
Ο πολύπλευρος πόλεμος που άνοιξε προς όλους εκείνους που τύφλωναν κι’ αδικούσαν το λαό κι’ οι ιδέες του οι ασυμβίβαστες με τα καθιερωμένα, τον έφεραν σ’ αντίθεση με το περίγυρό του, με την τάξη του και με την ίδια του την οικογένεια.
Θυμήθηκε πως μικρός μιλούσε στο ρέμα, μιλούσε στα βατράχια και φανταζότανε ότι του απαντούσαν αυτά. Είχε κει φίλους, που με το νου του έκανε να υπάρχουν και τους φώναζε, τους φύλαγε να τους δώσει πολλά πράγματα ασήμαντα, τώρα, που εύρισκε στο δρόμο, σημαντικά τότε όμως.
Η απήχηση και η διαδρομή στον χρόνο της νουβέλας του Τζόζεφ Σέρινταν Λε Φανού και τα συντηρητικά ήθη της βικτωριανής εποχής απέναντι στην γυναικεία σεξουαλικότητα και τον λεσβιασμό.
“17 Νοέμβρη Σαββάτου ξημερώματα Τρία τανκς σαν πελώρια φαντάσματα Κυκλώνουν το Πολυτεχνείο αυτόματα Και στων φοιτητών τα χείλη άσματα…”
Δολοφονήθηκε με σφαίρα στην καρδιά, στις 16 του Νοέμβρη 1973, στη διασταύρωση των οδών Αβέρωφ και Μάρνη, από τη φρουρά του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως της αμερικανοκίνητης χούντας και μεταφέρθηκε νεκρός στο «Ρυθμιστικό Κέντρο Αθηνών».
“Αν είμαστε, όσοι είμαστε ακόμη άνθρωποι, σ’ αυτό το λοκ ντάουν, πρωτεύει το χρέος μας ν’ αντισταθούμε…”
Άγιος ο θεός, Άγιος ισχυρός, Άγιος αθάνατος
